Πάμε ξανά
Posted on Αυγούστου 22, 2009 - Filed Under Κοινωνία, Προσωπικά
Μια νέα σεζόν αρχίζει. Από Σεπτέμβρη όλα ξανά μπαίνουν "στο ρυθμό τους". Για όλα σχεδόν είναι η αρχή της χρονιάς. Κάθε Σεπτέμβριο όλα ξαναρχίζουν. Τα σχολεία, η κίνηση στους δρόμους, το άγχος, το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου, τα κρύα, η τηλεοπτική σεζόν, τα βάσανα…Ταυτόχρονα τελειώνουν όλα τα καλά. Ο καλός καιρός, οι διακοπές, η παρέα με τους φίλους από το χωριό, ο ελεύθερος χρόνος, η ηρεμία…
Το "καλοκαίρι" που σώζει την κατάσταση είναι τα Χριστούγεννα που μπαίνουν εμβόλιμα σε μια σεζόν χωρίς σταματημό και το Πάσχα που ευτυχώς έρχεται αναπάντεχα γρήγορα με μικρές ανάσες βοήθειας από διάφορες ενδιάμεσες αργίες. Ευτυχώς που στην Ελλάδα έχουμε πολλές από αυτές.
Φέτος, μετά από 29 χρόνια εμπειρίας από Σεπτεμβρίους γνωρίζω πως πρέπει να το πάρω ψύχραιμα και θα το κάνω. Φυσικά πρέπει πρώτα με κάποιον τρόπο να εκτονώσω την γκρίνια που με έχει ποιάσει καθώς σήμερα εξέπνευσε η άδεια μου. Στις 6 το απόγευμα. Εξατμίστηκε, εξαφανίστηκε, τελείωσε, ολοκληρώθηκε, πάει…Τώρα πια μένει μόνο το Σαββατοκύριακο το οποίο όμως είναι τσάμπα. Θα το είχα ούτως ή άλλως.
Όπως προβλέπεται (κάθε φορά με το που έχω λίγες ημέρες ξεκούρασης), δεν έχω ξεκουραστεί όπως περίμενα, δεν έχω κάνει όλα αυτά που σχεδιάζα να γίνουν και φυσικά προσπαθώ να διορθώσω την κατάσταση τρέχοντας τις λιγοστές τελευταίες στιγμές που έχω ελεύθερες να κάνω όσα δεν έκανα στην ώρα τους.
Έχουμε βέβαια λίγες ημέρες ακόμα οι οποίες μπορούν "θεωρητικά" να ενταχθούν στις διακοπές (Αύγουστος ακόμα άλλωστε!) και ευτυχώς που υπάρχουν γιατί όποιος γυρνάει όταν όλοι οι τρελαμένοι Αθηναίοι έχουν επιστρέψει για να πήξουν τους ανυπόφορους αυτούς δρόμους πρέπει να πέφτει πολύ…στα βαθιά.
Διαβάζοντας όλα τα παραπάνω μπορώ να θυμιθώ (λόγω υπέρμετρης γκρίνιας που με έχει ποιάσει) όλα όσα διάβασα στο πολύ πετυχημένο blog με τίτλο "Κολασμένες Διακοπές". Δεν με αντιπροσωπεύει πλήρως, πολλά όμως είναι σαν να τα έχω σκεφτεί χρόνια τώρα.
Πάμε ξανά, αρχίζει το έτος Σεπτέμβριος-Αύγουστος 2009-2010. Καλή αρχή σε όλους! Μην γκρινιάζετε (κι εσείς! 
)
Του χρόνου πάλι…
Αντίο…
Posted on Ιουνίου 27, 2009 - Filed Under Απόψεις, Προσωπικά
Δεν μπορείς να πεις πολλά για έναν καλλιτέχνη σαν τον Michael Jackson. Και ποιος δεν έχει ακούσει και λατρέψει έστω και κάποιο από τα τραγούδια του. Προσωπικά τον έχω συνδυάσει, όπως πολλοί από εσάς, με τα παιδικά μου χρόνια. Η αξία του ήταν τεράστια, έστω κι αν η ενεργή πορεία του στη μουσική σταμάτησε πριν από χρόνια. Κρίμα που δεν πρόλαβε να μας προσφέρει τη χαρά να δούμε κάποιες νέες του συναυλίες…έστω και απο video.
Όλα όσα μας έδωσε θα μείνουν για πάντα…
Ένα ευχαριστώ και ένα αντίο από όλους…
Χρειαζόμαστε ακόμη τον Internet Explorer 6;
Posted on Μαΐου 23, 2009 - Filed Under Internet, Επαγγελματικά, Υπολογιστές
Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα όσων ασχολούνται με web developing είναι η προσπάθεια να κάνουν την ιστοσελίδα απολύτως συμβατή με όλους τους browser που υπάρχουν. Αυτή η προσπάθεια είναι αρκετά κοπιαστική και (χωρίς υπερβολές) τρώει μέχρι και 40% του χρόνου που χρειάζεται για την ανάπτυξη της κάθε ιστοσελίδας. Είναι κάπως σαν να είσαι κατασκευαστής αυτοκινήτων και να προσπαθείς το νέο σου μοντέλο να μπορεί να δέχεται όλες τις παλαιότερες μηχανές που υπάρχουν…θα τα καταφέρεις, αλλα θα κάνεις πολλές και χρονοβόρες πατέντες και παραδοχές.
Αυτή τη στιγμή για να είναι κάποιος "καλυμμένος" όσον αφορά την κατασκευή των ιστοσελίδων, πρέπει να τις κάνει συμβατές με internet explorer 6, internet explorer 7, internet explorer 8, mozilla firefox, opera, safari και google chrome. Φυσικά μια μεγάλη βοήθεια έχει όποιος στον σχεδιασμό του ακολουθεί τα σαφώς ορισμένα web standards.
Θα παρατηρήσετε πως ο internet explorer (στο εξής ie) στην παραπάνω λίστα έχει 3 αντιπροσώπους! Το τεράστιο μερίδιο στην αγορά του ανοίκει (δυστυχώς) και με δεδομένο τον αριθμό των πειρατικών εκδόσεων ή απλώς των εκδόσεων που δεν έχουν ενημερωθεί με windows updates από τότε που έγινε η πρώτη τους εγκατάσταση, βρισκόμαστε στο 2009 με ένα μεγάλο ποσοστό να χρησιμοποιεί τον ie6 ο οποίος ερχόταν στο ίδιο πακέτο με τα windows xp. Αν σκεφτείτε πως αυτό είναι το κυρίαρχο λειτουργικό αυτή τη στιγμή είναι τα windows xp (μάπα τα vista τελικά…), τότε οι πιθανότητες αγαπητέ επισκέπτη, να βλέπεις αυτό το blog με αυτό τον αρχαίο browser, είναι πολλές…κάνε τώρα update!
Το βάσανο αυτό δυστυχώς μεγάλωσε με την προσθήκη του ie8 πρόσφατα. Αυτό γιατί η αγαπητή σε όλους μας "μικρομαλακή" (κατα κόσμον microsoft) καταφέρνει πάντοτε να φτιάχνει αλλόκοτους browser με εντελώς διαφορετική συμπεριφορά σε κάθε έκδοση. Ως τώρα με δύο μόνο εκδόσεις, φτιάχναμε τα sites με τον ie7 και τον firefox (έχει σεβαστό κομμάτι στην αγορά) και όταν κάτι δεν πήγαινε καλά, χρησιμοποιούσαμε ένα ξεχωριστό αρχείο στο οποίο συμπεριλαμβάναμε μόνο μικρές διορθώσεις που αφορούσαν τον ie6, στις οπτικές ρυθμίσεις της ιστοσελίδας (προσπαθώ να πω με απλά λόγια το css). Τώρα χρειάζεται και 2 τέτοια κάποιες φορές (1 για κάθε παλιό explorer)…σε 2 χρόνια ποιος ξέρει…
Το ερώτημα για όλους μας (ειδικά με την έλευση του νέου explorer και νέου λειτουργικού σύντομα) είναι κατα πόσο να νοιαστούμε για κάποιον αποτυχημένο (δεν το λέω εγώ) browser του 2000; Τους υπολογιστές εκείνης της εποχής τους έχουμε αλλάξει ήδη τουλάχιστον 2 φορές από τότε…τον τρόπο με τον οποίο περιηγούμαστε στο διαδίκτυο δεν μας ενδιαφέρει να τον αλλάξουμε;
Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι πολύ σοβαρά ότι όχι…δεν μπορώ να κοπιάζω συνεχώς για την υποστήριξη του ie6. Πρέπει να τον αφήσουμε να αναπαυθεί στο χρονοντούλαπο της ιστορίας αυτών που μας τον σέρβιραν με το ζόρι. Πείτε όλοι αντίο και βάλτε έναν σύγχρονο περιηγητή διαδικτύου που θα σας προσφέρει μεγαλύτερη ασφάλεια, ταχύτητα και θα τα δείχνει όλα σωστά.
Όσοι φτιάχνουμε ιστοσελίδες όμως τι μπορούμε να κάνουμε παρα να συνεχίσουμε ότι κάναμε μέχρι τώρα; Θα γυρίσουμε την πλάτη εντελώς με μεγάλη πιθανότητα να φαίνονται όλα "κατεστραμένα" στην δημιουργία μας αν κάποιος τα δει με "λάθος" browser; Η απάντηση δεν μπορεί να δωθεί με σιγουριά, εγώ όμως θα το κάνω. Μια καλή πρόταση για όσους θέλουν να διασφαλίσουν ότι κανείς δεν θα δει την ιστοσελίδα τους με ie6 είναι η ακόλουθη.
Στην διεύθυνση www.byebyeinternetexplorer.org υπάρχουν πολύ απλές οδηγίες για το πως μπορείτε να οδηγήσετε όλους τους επισκέπτες σε μια σελίδα η οποία τους περιγράφει τους λόγους για τους οποίους πρέπει να ανανεώσουν την έκδοση του broswer τους και τους προτείνει άμεσες εναλλακτικές λύσεις! Δείτε τι βλέπει όποιος θα προσπαθήσει να μπει στη σελίδα που θα φτιάξετε. Είναι μια ιδέα..
Φυσικά υπάρχουν και πολλοί ακόμη ιστότοποι που προσπαθούν να εξαλείψουν τον ie6 από κάθε υπολογιστή, όπως το stopie6.org. Αν διαβάσετε όμως τα σχόλια των αναγνωστών στα δεξιά, θα δείτε ότι υπάρχουν ακόμη πολλοί ένθερμοι υποστηρικτές του. Καθένας έχει τη γνώμη του…
1000+2 χιλιόμετρα στην Πελοπόννησο
Posted on Μαΐου 9, 2009 - Filed Under Διασκέδαση, Περιβάλλον
Η πρωτομαγιά ήταν πάντοτε η καλύτερη ευκαιρία για εκδρομές. 3ήμερο σχεδόν πάντα, συνήθως πολύ κοντά στο Πάσχα. Ο καιρός έχει "ανοίξει" αρκετά και η όρεξη για βόλτα και εξοχή είνα στα ήψη, με τη σκέψη των επερχόμενων διακοπών! Φέτος ήταν η εκδρομή των πολλών…χιλιομέτρων. 1000+2 έγραψε το κοντέρ (κρίμα, για μια μικρή παράκαμψη δεν το πέτυχα στρογγυλά στο χίλια)! Ήταν και ευκαιρία, με καινούργιο αυτοκίνητο, οπότε του δώσαμε και κατάλαβε!
Αρχικά ξεκινήσαμε με στόχο τη Ναύπακτο. Κάπου στη μέση της διαδρομής έπεσε η ιδέα για αρχαία Ολυμπία και έτσι ξενκίνησε η πορεία…Η διαδρομή μέχρι εκεί είναι υπέροχη! Από τα λίγα μέρη που έχουμε περάσει στα οποία συναντάς τοπία που δεν πίστευες ότι μπορείς να δεις στην Ελλάδα. Βουνά με έλατα, πράσινο παντού, δάση πυκνά με κάθε είδους δέντρα…Στο δρόμο πετύχαμε από βροχή και ήλιο μέχρι και ελαφρά ομίχλη από την υγρασία. Το τοπίο σε κρατούσε συνεχώς σε εγρήγορση, σου έδινε σιγά σιγά το κάτι παραπάνω. Φτάνοντας στο τέλος της διαδρομής (φοβερή η συνδρομή του gps στο να αισθάνεσαι ασφάλεια, αφού σου πρόδιδε κάθε κόλπο και πονηριά του δρόμου από πριν!), δυστυχώς δεν μπορέσαμε να χαρούμε τον αρχαιολογικό χώρο, αφού πετύχαμε μία από τις λίγες ημέρες του έτους που δεν ανοίγει για το κοινό (ποτέ πρωτομαγιά λέγαν οι αρμόδιοι)! Εκεί μείναμε κάπου 2 ώρες αφού η πόλη ήταν γεμάτη με μαγαζάκια γεμάτσα σουβενίρ με κύριο θέμα (τι άλλο;) τους Ολυμπιακούς αγώνες.
Μετά το φαγητό, και με την ώρα ακόμη περίπου 2, ήταν πολύ νωρίς για να επιστρέψουμε. Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε για έναν καφέ στην Κυπαρρισία! Ξεκινήσαμε λοιπόν…Στο δρόμο περάσαμε από πολλά χωριά τα οποία είδαμε πριν 2 καλοκαίρια να καίγονται και ακούγαμε ολημερίς ρεπορτάζ για την κατάσταση εκεί. Η καταστροφή δεν είχε φανεί ακόμη μέχρι εκείνο το σημείο της διαδρομής. Κάπου στη μέση αυτής όμως άρχισαν τα πρώτα καμμένα…Φτάνοντας στην Κυπαρρισία, ανακαλύψαμε πως ήταν μια πόλη μικρή, χτισμένη η περισσότερη σε μια πλαγιά, με ωραίες πλατείες, όμως αρκετή κίνηση. Αυτό μας άλλαξε τα πλάνα. Ξεκινήσαμε για καφέ στην Τρίπολη! Δεν πέρασαν όμως 5 λεπτά και μια πινακίδα που έγραφε "Καλαμάτα" μας έκανε να αλλάξουμε αστραπιαία γνώμη! Σε 40 λεπτά βρισκόμασταν στο λιμάνι και πίναμε από έναν απολαυστικό καφέ εκεί άρχισαν οι πρώτες ενοχλήσεις απο την κούραση…). Αφού καθίσαμε αρκετά σε έναν τεράστιο καναπέ, πήραμε την δύσκολη απόφαση…θα γυρνούσαμε πίσω, κάνοντας μια διαδρομή κάπου 4 ώρες, ενώ από το πρωί ήμασταν στο αυτοκίνητο…
Ξεκινώντας μας πέρασε από το μυαλό (και ευτυχώς μας έφυγε…) η ιδέα να πηγαίναμε στην Σπάρτη για μια τελευταία βόλτα! Τελικά πήραμε την "ανιούσα" (στον χάρτη τουλάχιστον πηγαίναμε προς τα πάνω!). Έμελε όμως να μην αποχαιρετίσουμε ακόμη την Πελοπόννησο. Ένα τηλεφώνημα μας πληροφόρησε ότι δεν ήμασταν οι μόνοι που είχαμε κάνει αυτή την εκδρομή! Χωρίς να καταλάβουμε πως, μέσα σε περίπου 1 ώρα τρώγαμε σουβλάκια στο χωριό Κρεμύδι κοντά στην Καλαμάτα (πίσω πάλι…) μαζί με συγγενείς! Δεν αναφέρω ονόματα εκτώς κι αν γκρινιάξουν αρκετά! 
Διανυκτερεύσαμε εκεί, κάτι το οποίο ήταν πραγματικό σωτήριο, καθώς είχαμε ήδη διανύσει μια διαδρομή 770 χλμ μέσα σε 12 ώρες.
Το επόμενο πρωί, ξεκούραστοι πια, πήγαμε για καφέ στην διπλανή Πύλο. Ένα υπέροχο μέρος με κάστρο, καταγάλανα νερά (Ιόνιο…), χτισμένη σε μια πλαγιά που κατέληγε στο λιμάνι. Τουριστικό μέρος, με τα κλασσικά μαγαζάκια που πουλούν αναμνηστικά (κι εδώ!). Στην πλατεία πολύς κόσμος απολάμβανε το όμορφο περιβάλλον σε μια από τις πολλές καφετέριες. Κι εμείς το ίδιο φυσικά!!! Η συνέχεια είχε μεσημεριανό στο σπίτι των συγγενών, καφέ στην αυλή, περιήγηση στα αξιοθέατα της περιοχής και ξεκούραση. Περίπου στις 17:00 ξεκινήσαμε τον δρόμο της επιστροφής…ή μάλλον έτσι λέγαμε…
Η Σπάρτη ήταν στόχος από την προηγούμενη ημέρα και δύσκολα θα την γλύτωνε (Spartiaaaaansss…! - δεν άκουσα Χούα Χούα μετά). Είχαμε πληροφορηθεί για μια δύσκολη διαδρομή ανάμεσα στα στενά του Ταϋγέττου…και έτσι ήταν! Αλλα ήταν πραγματικά υπέροχη διαδρομή! Έχοντας οδηγήσει στις βουνοκορφές της βόρειας Πελοποννήσου, δεν πίστευα ότι σε αυτή την εξόρμηση θα μπορούσα να συναντήσω ξανά κάτι τόσο "χορταστικό"! Στενά δρομάκια, άγριο τοπίο, κανένα ίχνος πολιτισμού για αρκετή ώρα, έλατα, ανθισμένες πλαγιές και χωριουδάκια (όπου τα έβρισκες) θαμένα στο πράσινο και κρεμασμένα στις πλαγίες. Ο δρόμος ήταν κάπως απότομος (χεχε, πάρτε gps!) και ήθελε μεγάλη προσοχή, ειδικά με τις πέτρες που βρίσκονταν παντού λόγω των συχνών κατολισθίσεων.
Δυστυχώς κάποια στιγμή άρχισαν να ξεπροβάλουν κάποια καμμένα δέντρα. Και μετά ακολούθησε η μεγαλύτερη σε έκταση περιοχή που έχω δει ποτέ καμμένη…ήταν κρίμα, μεγάλη αμαρτία αυτό που είχε γίνει. Ξερό τοπίο, χωρίς ούτε ίσχνος πρασίνου, βουνοκορφές με δέντρα ξερά και χωριά που αναρωτιέσαι πως γλυτώσαν. Και το χειρότερο…τι τρόμο μπορεί να ένιωσαν όταν πλησίαζε η φωτιά; Οι περιοχές αυτές είναι πραγματικά απομονωμένες, δεν τις προσεγγίζεις εύκολα…η αίσθηση της μοναξιάς σε μια ανάγκη δεν πρέπει να είναι πολύ ευχάριστη…Είναι ίσως συνήθεια όλο αυτό όμως.
Η μεγάλη έκπληξη ήρθε σε υψόμετρο 1300 μέτρων! Πάνω που νομίζαμε πως ήμασταν μόνοι μας σε μια ερημική περιοχή (είχε ακόμη και χιόνια στις απέναντι πλαγιές!) βρήκαμε έναν ξενώνα με μια καφετέρια. Ζεστός cappuchino, απολαυστικότατος…ηρεμία, μια μικρή βόλτα εκεί γύρω…θα ήθελες να κάτσεις πολλές ώρες…Η νύχτα που πλησίαζε όμως μας έκανα να συντομεύσουμε. Λίγες ακόμη στάσεις για να θαυμάσουμε το ορειβατικό κέντρο, τις προστατευόμενες περιοχές με πουλιά υπό εξαφάνιση και τα ποταμάκια που κοιλούσαν παντού. Το πόδι στο γκάζι καθώς τα παγωτά μας περίμεναν στην κεντρική πλατεία της Σπάρτης!
Ο γυρισμός μας βρήκε εξουθενωμένους, αλλα πραγματικά ευχαριστημένους παρόλη την ταλαιπωρία και τα πολλά χιλιόμετρα. Γυρίσαμε ένα μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου σε 2 ημέρες (1 ακόμη για Μονεμβασιά θα ήταν άψογη). Δεν είναι η εκδρομή που κάνεις για να ξεκουραστείς, όμως για φίλους της οδήγησης, των τοπίων και για αυτούς που έχουν παρόμοιες "ανησυχίες" είναι μια υπέροχη πρόταση. Τολμήστε το!
Τρόμος στην Αθήνα
Posted on Απριλίου 5, 2009 - Filed Under Απόψεις, Κοινωνία
Θυμάμαι πριν χρόνια. Μικρό παιδί. Τότε δεν υπήρχε μετρό και για να πάς στο κέντρο έπρεπε να πάρεις λεωφορείο και να ανεχθείς μια διαδρομή μέχρι και 1,5 ώρα για να φτάσεις. Επρεπε να είχες σοβαρό λόγο για να το επιχειρήσεις. Για εμένα ήταν κάτι σαν μακρυνή και απαγορευμένη περιοχή. Όταν μεγάλωσα λιγάκι όμως συναντιόμουν με φίλους εκεί (για να μοιραστεί η διαδρομή) και περνούσαμε ολόκληρη την ημέρα τριγυρνώντας.
Τότε θυμάμαι ήταν στο κέντρο της (φυσικά ήταν στρογγυλή και με κυκλική πορεία των αυτοκινήτων) ήταν ο "δρομέας". Ακόμη τον βλέπω απέναντι από το ξενοδοχείο Hilton και θυμάμαι. Μεγάλα καταστήματα (τα Mall της δεκαετίας του 90 για εμάς) με videogames, fastfoodάδικα που τότε άρχισαν να εμφανίζονται δειλά-δειλά και αμέτρητα μαγαζιά γέμιζαν μια ξέγνοιαστη ημέρα στο κέντρο της πόλης. Οι κίνδυνοι εκείνη την εποχή δεν ήταν ίδιοι. Το κέντρο της πόλης ήταν γεμάτο με κόσμο που κυκλοφορούσε με γρήγορους ρυθμούς (πάντα υπήρχε το άγχος), όμως με ηρεμία στο πρόσωπο όλων. Ο καθένας κοιτούσε τη δουλειά του και δεν φοβόταν τον περίγυρο…
Σήμερα τα περάσματά μου από την πλατεία Ομόνοιας είναι τυπικά, μόνο αν υπάρχει πραγματική ανάγκη (δουλειά κλπ) ή αν ο δρόμος μου περνά αναγκαστικά από εκεί. Αυτό που παρατηρώ όμως είναι φρικιαστικό. Άνθρωποι κάθε εθνικότητας, μέσα στη βρώμα και την εξαθλίωση, ναρκωμανείς, άστεγοι και γενικά μια ατμόσφαιρα βαριά που σε τίποτα δεν θυμίζει ασφαλές μέρος για να κυκλοφορείς, πόσο μάλλον για να ζεις.
Σαββάτο απόγευμα. Διαδρομή Αμπελόκηποι-Ταύρος, μέσω Πειραιώς. Περάσαμε την Ομόνοια και κατευθυνθήκαμε προς την Αγίου Κωνσταντίνου (υποχρετικά), με στροφή αριστερά προς την Πειραιώς. Ο δρόμος σε οδηγεί μέσα στα στενάκια. Με "προσανατολισμό" (το αγαπημένο μου για δύσκολες περιστάσεις) άρχισα τις "αλχημείες" για να βγώ στην Πειραιώς στο ρεύμα προς λιμάνι. Μετά από 2-3 μανούβρες και στροφές βρίσκομαι στην οδό Σοφοκλέους (ναι, τη γνωστή). Ξαφνικά το σκηνικό άλλαξε και ένιωσα τα πόδια μου να βαραίνουν. Εκατοντάδες κόσμου διαφόρων εθνικοτήτων ήταν μαζεμένοι και στις δύο πλευρές του δρόμου και μέσα σε αυτόν. Τα αμάξια ελάχιστα (θα γνώριζαν μάλλον…). Όπου και να γύριζες το θέαμα ήταν τρομακτικό. Ένιωθες ότι είσαι ανυπεράσπιστος. Προσπάθησα να "ξεφύγω" όσο το δυνατόν πιο γρήγορα από την "κόλαση" αυτή. Κάποιος από το πλήθος πετάχτηκε και έριξε μια μπουνιά στο αυτοκίνητο, στο πίσω τζάμι (ευτυχώς δεν έπαθε τίποτα…). Όλοι μας κοιτούσαν σχεδόν απειλητικά. Κάποια στιγμή ο κόσμος περιορίστηκε και βγήκα από το σκηνικό…
Τα γκέτο έχουν μολύνει το σημείο αυτό. Ένιωσα αηδιασμένος από την κατάντια της πόλης στην οποία ζω. Υπάρχουν πολλά σημεία που έχουν καταληφθεί από τέτοιο κόσμο. Να τονίσω πως όταν βγήκα από το "μπουντρούμι" ο δρόμος ήταν γεμάτος αστυνομικούς που περιπολούσαν. Είχαν το κουράγιο να μπουν εκεί; Αμφιβάλω…καλύτερα στα κεντρικά και σίγουρα…με την ασφάλεια του κόσμου (κάπως αντιφατικό)…
Αποφασισμένος να γράψω για όλο αυτό που μου συνέβει, έκανα μια μίνι-έρευνα για το τι συμβαίνει στην ευρύτερη περιοχή. Τα αποτελέσματα ήταν αποθαρρυντικά. Πολλές αναφορές και έρευνες κάνουν λόγο για τα "γκέτο της Αθήνας" και τα προβλήματα που δημιουργούν αυτά στην περιοχή. Καθένας μπορεί να βρει πολλά άρθρα, το ένα πιο καταθλιπτικό από το άλλο. Απλός επιβεβαιώθηκε η υποψία μου πως το κέντρο είναι απροσπέλαστο και ότι δύσκολα κάτι θα αλλάξει πλέον…το έχουμε χάσει…
Προσωπικά δεν θα ξαναπεράσω την Σοφοκλέους, ειδικά νύχτα. Και όχι μόνο αυτό τον δρόμο, σχεδόν όλο το "ιστορικό" κέντρο. Κάποιοι πρέπει να τα δουν αυτά, να κάνουν κάτι.
Σιγά μην κάνουν…
Καλημέρα σε όλους
Posted on Φεβρουαρίου 25, 2009 - Filed Under Απόψεις, Αστεία, Επαγγελματικά
Είναι σχεδόν η πρώτη λέξη που λέμε όλοι μας καθημερινά. Μια ευχή που είναι χιλιοειπωμένη και κάποιες λίγες φορές πετυχημένη. Μερικές φορές φτάνει μεσημέρι και συνεχίζουμε να ευχόμαστε δεξιά κι αριστερά σε όποιον βρούμε. Μετά ποιάνουμε τις "καλησπέρες" (τις σκέτες "σπέρες", πχ. σπέραααααα…), τα "καλά απογεύματα", "καληνύχτες" και πάλι από την αρχή. Είναι λέξεις που χρησιμοποιούμε χωρίς καν να σκεφτόμαστε ή να εννοούμε πολλές φορές. Βγαίνουν από μόνες τους, από συνήθεια.
Στον χώρο εργασίας όλοι προσπαθούν να πουν μεταξύ τους καλημέρα. Μερικοί τριγυρνούν από γραφείο σε γραφείο (ευκαιρία έψαχναν) για να δουν τους πάντες, λες και δεν ήταν μαζί όλη την προηγούμενη ημέρα. Μερικοί άλλοι πάλι, προτιμούν την ησυχία τους και αποφεύγουν τα πολλά-πολλά. Μόνο όποιος βρεθεί στον δρόμο τους θα ακούσει τον καλό λόγο. Άλλοι λένε μόνο στο αφεντικό (τυχαίο θα είναι)!
Πόσο όμως θα ενοχλούσε οποιονδήποτε αν συναντούσε έναν συνάδελφο, φίλο, γνωστό και δεν τον χαιρετούσε με αυτό τον τρόπο; Αρκετά μάλλον. Είναι μια συνήθεια πολλών ετών, έχει γίνει πλέον μέρος της ζωής μας. Πρώτα λέμε καλημέρα και μετά αρχίζουμε όλες τις κακοήθειες. Έχουμε και τρόπους!
Παρακάτω προτείνω εξειδικευμένες τεχνικές για να αποφύγετε αυτή τη "ρουτίνα" στη δουλειά, και να είστε και πρωτότυποι!
- Πηγαίνετε τελευταίος στη δουλειά. Όλοι θα κάνουν τσιγάρο και θα πίνουν καφέ μαζεμένοι κάπου. Τους πλησιάζετε και λέτε ένα "καλημέρα σε όλους"! Και τέλος!
- Μπείτε στο χώρο εργασίας σας μασουλώντας κάτι. Δεν είναι ευγενικό να ανοίγεις το στόμα σου την ώρα του φαγητού. Κάντε ένα νεύμα με το κεφάλι σε όλους τους περαστικούς και μπείτε αθόρυβα στο γραφείο.
- Μπείτε φορτωμένος με άπειρα πράγματα, έτοιμα να πέσουν. Τα καλημερούδια θα αντικατασταθούν με προσπάθειες να σωθεί η κατάσταση. Λίγο δύσκολο να αποφευχθεί στη συνέχει το ευχολόι, και υπάρχει και περίπτωση να ζητάτε για ώρα ευχαριστώ (άκυρο!).
- Περιμένετε να έρθει κάποιος συνάδελφος. Χαιρετηθείτε στην είσοδο και ανεβείτε μαζί. Μπαίνοντας αφήστε τον να προηγηθεί και να αντιμετωπίσει αυτός όλες τις "ευχολουσίες"!
- Πηγαίνετε πρώτος-πρώτος στη δουλειά, φτιάξτε καφέ και καθήστε στον υπολογιστή με ύφος σκληρής εργασίας. Κανείς δεν θα διακόψει έναν εμφανώς προβληματισμένο και αφοσιωμένο εργαζόμενο.
- Ξυπνήστε απόγευμα (αρκετά άκυρο)!
Όλα τα παραπάνω είναι φυσικά αστειατορισμοί (εντελώς άκυρο - δεν υπάρχει καν) και δεν αποτελούν οδηγό συμπεριφοράς. Το παρόν δεν αποτελεί εγχειρίδιο καλής συμπεριφοράς και ο συγγραφέας (πάντα ήθελα να γίνω!!!) δεν ευθύνεται για τυχόν καβγάδες, χωρισμούς, απολύσεις, πλημμύρες, σεισμούς ή καταποντισμούς που μπορεί να συμβούν πριν, μετά ή κατά τη διάρκεια του καλημερίσματος ή της αποφυγής αυτού. Καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του! Όλα κι όλα!
Καλημέρα σε όλους!
Ο ήχος της ησυχίας
Posted on Ιανουαρίου 2, 2009 - Filed Under Απόψεις, Περιβάλλον, Προσωπικά
Ένα από τα δεδομένα που εκτιμώ πολύ στην επαρχία είναι η δυνατότητα να απομονωθείς και να ηρεμίσεις από όλους αυτούς τους ήχους που ακούς χωρίς να το καταλάβεις καθημερινά σε μια πόλη. Όταν είσαι μέσα στον σαματά, κυκλοφορείς στο δρόμο, είσαι στο γραφείο σου στη δουλειά, είσαι στο αυτοκίνητο, ακόμα κι αν έχεις ξαπλώσει και κοιμάσαι, ακούς διαρκώς θορύβους τους οποίους απλά συνηθίζεις και δεν καταλαβαίνεις οτι υπάρχουν γύρω σου.
Στο “χωριό” όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Ακούς ήχους της φύσης..τον άερα που φυσά στα κλαδιά των δέντρων, τα ζώα που ζουν ολόγυρα. Όταν βρέχει μυρίζεις το χώμα και τη φύση, ενώ μπορείς να ακούσεις τις στάλες της βροχής να ποτίζουν τη γή. Γύρω σου βλέπεις μόνο δέντρα και πνιγμένα μέσα στο πράσινο, σπίτια. Τίποτα δεν μοιάζει να γίνεται βιαστικά και οι άνθρωποι είναι ήρεμοι. Και όταν βραδιάσει, η ησυχία είναι ο μόνος ήχος που “αιωρείται”. Μερικές φορές διακόπτεται από κάποιο αυτοκίνητο που περνάει, όμως όταν αυτό φύγει τότε ανακαλύπτεις ακόμα πιο έντονα το πόσο βουβή αλλά και υπέροχη είναι η ατμόσφαιρα.
Μερικές ημέρες παραμονής στην επαρχία είναι αρκετές για να μπορέσεις να εκτιμήσεις την αξία της και να γεμίσεις τις μπαταρίες σου για την ζωή στην πόλη. Και πάλι από την αρχή. Από Χριστούγεννα στο Πάσχα, μετά Δεκαπεντάυγουστος και ενδιάμεσα πιθανόν κάποιες μικρότερης διάρκειας “αποδράσεις”, χρόνια τώρα μου δίνουν οριακά το φιλί της ζωής για να αντέξω την έντονη και γεμάτη νεύρα ζωή στην Αθήνα. Όσοι δεν έχουν παρόμοια εμπειρία, ίσως δεν καταλαβαίνουν. Αν το δουν όμως θα σπεύσουν να βρουν διέξοδο και να αποκτήσουν παρουσία κάπου μακριά από την τόσο αγαπητή αλλά ταυτόχρονα κουραστική πόλη.
Με μοναδική συντροφιά το σκάσιμο των ξύλων στο τζάκι, ένα μικρό σπουργίτι στον κήπο που σπάει τη σιγή και στάλες βροχής που σιγοστάζουν από τα κεραμίδια σας αφήνω για την ώρα. Πρέπει να απολαύσω τον φρέσκο Ελληνικό καφέ μου, πνιγμένος από τους “ήχους της ησυχίας” ολόγυρα…
Φφφφφφθθθ…αααχ..αυτός είναι καφές!
Καλή χρονιά!
Posted on Ιανουαρίου 2, 2009 - Filed Under Προσωπικά
Το πρώτο άρθρο μου για το 2009 δεν θα μπορούσε να ήταν διαφορετικό. Εύχομαι σε όλους να είναι το νέο έτος ευτυχισμένο, παραγωγικό, υγειές και χωρίς προβλήματα. Να είναι (έστω για μια φορά) καλύτερο από το προηγούμενο, αν και σε μια πολύ δύσκολη φαινομενικά περίοδο.
Τις καλύτερες ευχές μου λοιπόν για όλους!
Ηλεκτρονικά εισητήρια
Posted on Δεκεμβρίου 20, 2008 - Filed Under Απόψεις, Διασκέδαση, Προτάσεις
Στο παρελθόν ακουγόταν σαν αστείο, ειδικά για τη χώρα μας. Σήμερα όμως θα έπρεπε να θεωρείται ήδη δεδομένο. Το internet δεν αποτελεί προνόμιο των λίγων και όλο και πιο πολλοί χρησιμοποιούμε ηλεκτρονικές υπηρεσίες. Γεγονός αποτελεί ότι όποιος βιώσει την άνεση του να τα κάνεις όλα από μακριά, δεν μπορεί εύκολα να γυρίσει στον παλιό τρόπο. Είναι σαν να οδηγείς βέσπα για πολλά χρόνια και να σου έδωσαν μια porsche. Δεν θα μπορέσεις έυκολα ξανά…
Σαββάτο βράδυ. Η κατάλληλη στιγμή για βόλτα και σινεμά. Στα ταμεία γίνεται "πόλεμος" για να προλάβουν όλοι εισητήρια. Εσύ, έχεις μπεί στην σελίδα του σινεμά, έχεις ψάξει για τις ταινίες που σε ενδιαφέρουν, και μέσω πιστωτικής κάρτας έχεις κλείσει εισητήρια, αφού πρώτα έχεις διαλέξει μέσα από την εφαρμογή αριθμό και θέσεις. Αδιαφορώντας για την κατάσταση στα ταμεία, τις τεράστιες ουρές και τον κόσμο που μιλάει φωναχτά μέσα στη βουή, προσπερνάς και πας στο ειδικό μηχάνημα για ανάληψη εισητηρίων μέσω κάρτας. Βάζεις την κάρτα σου, και εκτυπώνονται τα εισητήρια άμεσα, γρήγορα, ανώδυνα.
Δεν είναι ψέμα, είναι πραγματικότητα. Για μερικούς ίσως ασήμαντη, αλλά προσωπικά το θεωρώ πολύ σπουδαία υπηρεσία. Και μόνο το γεγονός ότι ξέρεις τι ώρα θα δεις ταινία, τι θέσεις έχεις και οτι δεν θα έχεις απρόοπτα (λ.χ. να βρεις μόνο για τις 01:30 και στην 2η σειρά θέσεις), αξίζει τον κόπο. Το κόστος είναι ακριβώς το ίδιο. Πρέπει να έχεις απλά μια πιστωτική. Και στην περίπτωση αυτή μερικές προπληρωμένες είναι ότι πρέπει.
Δυστυχώς όμως βρισκόμαστε στην χώρα με τις πολλές δυσλειτουργίες. Έτσι λοιπόν, προς απογοήτευσή μου, μια μεγάλη και γνωστή αλυσίδα κινημαγράφων, ενώ έχει πολύ ωραίο και εύχρηστο interface και σε βοηθά να βρεις θέσεις και ταινία με άψογο τρόπο, τη στιγμή που πατάς το κουμπί "παραγγελία" εμφανίζει μήνυμα ότι δεν μπορεί να σε εξυπηρετήσει λόγω αυξημένης κίνησης. Για ποιο λόγο; Ποιος έστησε αυτό το σύστημα χωρίς να προβλέψει την αυξημένη κίνηση; Και γιατί Δευτέρα πρωί εμφανίζει το ίδιο μήνυμα; Κανείς δεν θα μου απαντήσει. Κακός προγραμματισμός πιστεύω…
Ευτυχώς υπάρχουν κινηματογράφοι οι οποίοι σε συνεργασία με το γνωστό i-ticket.gr, προσφέρουν την εν λόγο υπηρεσία υποδειγματικά. Ο συγκεκριμένος δικτυακός τόπος σας δίνει τη δυνατότητα να αγοράσετε εισητήρια και για πολλά άλλα συμβεβλημένα θεάματα.
Σήμερα το πρόγραμμα λέει σινεμά!
Windows και ακαταστασία
Posted on Δεκεμβρίου 15, 2008 - Filed Under Αστεία, Προσωπικά, Υπολογιστές
Windows. Ναι, τα γνωστά. Της Microsoft. Τα έχετε όλοι σας. Ακόμα κι αν λέτε οτι χρησιμοποιείτε "άλλο λειτουργικό" το οποίο είναι πιο απλό, λογικό, γρήγορο, φθηνό κτλ, αν ασχολείστε σοβαρά με οτιδήποτε σχετικό με υπολογιστές έχετε σε μια γωνιά "για ασφάλεια" και έναν υπολογιστή με XP (είπαμε, όχι vista). Ελπίζω να μην έχετε τίποτα Millenium Edition ή 98 ακόμα (όχι οτι τα τελευταία ήταν άσχημα). Ακόμα χειρότερα τίποτα 3.1! Όχι οτι τα σνομπάρω, αλλά μείνατε χωρίς υποστήριξη! Τι;! 
Είναι πραγματικότητα! Τα Windows 3.1 είχαν υποστήριξη μέχρι και 1 Νοεμβρίου 2008! Ούτε ημέρα παραπάνω!!! (χεχε)
Ότι λειτουργικό και να έχετε, σίγουρα θα υπάρχει ένα χάος μέσα του. Ένα χάος απο αδέσποτα ή μή αρχεία τα οποία τοποθετείτε σε διάφορα τρελά σημεία για να θυμάστε που είναι! Όπως ακριβώς κάνετε και στο σπίτι σας! Θυμηθείτε πόσες φορές ψάχνατε το μικροσκοπικό εκείνο κλειδάκι που ανοίγει το επίσης μικροσκοπικό και ερμητικά κλειστό κασελάκι που έχει μέσα το ριμάδι το μικροσκοπικό (κι αυτό;;;) κλειδάκι (πάλι;;;) που ανοίγει την ερμητικά (ε, πάει πολύ τώρα!!!) κλειστή πόρτα της αποθήκης στο χωριό! Ωχ, τώρα μπερδεύτηκα…πάμε από την αρχή…Στα widnows κυριαρχεί το χάος!
Γιατί όμως "φερόμαστε" έτσι στα αρχεία μας; Γιατί τα πετάμε όπου βρούμε και δεν τα τοποθετούμε όμορφα και καλά σε φακελάκια, υποφακελάκια, υπουποφακελάκια και υπουπουποφακελάκια; Μάλλον δεν θέλει απάντηση αυτό…
Το πιο πιθανό είναι η έλλειψη χρόνου. Αλλά και για ακόμη μια φορά η αίσθηση ότι θα βρούμε αργότερα χρόνο να ασχοληθούμε με αυτό. "Όταν θα γίνουν πολλά θα τα βολέψω όλα μαζί". Λάθος. Αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Κάποια στιγμή θα είναι τόσο πολλά, άσχετα μεταξύ τους που στο τέλος θα τα διαγράψετε οριστικά χωρίς να τα ξανακοιτάξετε. ή να τα θυμηθείτε. Προσωπικά το παθαίνω συχνά.
Συνηθίζω να είμαι πολύ οργανωτικός και στον υπολογιστή μου υπάρχει πολύ λεπτομερής κατηγοριοποίηση όλων των αρχείων μου. Όμως αυτό μου πήρε πολύ χρόνο για να το οργανώσω, τον οποίο δεν έχω πλέον ούτε για συντήριση. Ένα παράδειγμα είναι τα mail. Συνήθιζα να αποθηκεύω όλα αυτά τα video, τις φωτογραφίες, και τα ανέκδοτα για να τα ξαναδώ όποτε θέλω. Από Μάρτιο του 2008 σκέφτομαι ότι πρέπει να κάτσω και να ξεχωρίσω όλα αυτά που έχω λάβει. Είναι όμως 100άδες πλέον και μιας και όλοι έχουν ADSL τα video είναι πλέον πάρα πολλά και κάθε μέρα λαμβάνω από 5-6. Οπότε, μετά από καιρό θα πρέπει να αφιερώσω μια ημέρα τουλάχιστον για να μπουν όλα αυτά σε τάξη. Μάλλον το έχω χάσει.
Ένα άλλο παράδειγμα είναι το desktop. Δεν έχω σει υπολογιστή που να έχει τακτοποιημένη επιφάνεια εργασίας. Εκεί κατεβάζουμε οποιοδήποτε αρχείο θέλουμε. Εκεί αντιγράφουμε αρχεία για να θυμόμαστε να τα δούμε αργότερα. Εκεί φτιάχνουμε τυχόν νέα αρχεία κειμένου κτλ. Είναι η χωματερή του υπολογιστή μας, παρόλο που είναι ταυτόχρονα και η "βιτρίνα" του. Δεν θα έρθουν ποτέ πελάτες φυσικά, όμως μπορείτε να τα βλέπετε όλα αυτά συνέχεια; Φυσικά υπάρχει το ερώτημα αν ποτέ κοιτάτε το desktop σας ή έχετε διαρκώς προγράμματα ανοικτά. Πρόσφατα, με τη νέα μου δουλειά, ο χρόνος ενασχόλησής μου με οτιδήποτε στον υπολογιστή έχει μειωθεί δραστικά. Άλλωστε όλη μέρα είμαι σε άνα γραφείο με έναν υπολογιστή, όταν γυρίζω σπίτι δεν είναι το πρώτο που θέλω να κάνω (δεν είμαι σίγουρος γι’ αυτό, ακόμα κάτι "σπαραταράει" μέσα μου).
Πάντοτε η επιφάνεια εργασίας μου ήταν (και αυτή!) τακτοποιημένη μέχρι λεπτομέρειας. Πλέον οι σειρές με τα αρχεία που περιμένουν αρχειοθέτηση ή "ανακύκλωση" είναι 6. Λίγο λίγο πρόσθετε ένα ακόμη αρχειάκι, και μετά άλλο ένα…κατέβαζα zip και το "ξεzipαρα" στο ίδιο μέρος, κρατώντας και τα δύο…και περνούσε ο καιρός και τώρα δεν έχω ιδέα τι είναι τα πιο πολλά από αυτά! Φαντάζομαι ότι η κατάσταση αυτή ισχύει στις πιο πολλές των περιπτώσεων. Άλλωστε δεν έχουμε χρόνο πλέον να μαζέψουμε ούτε το σπίτι μας, πως να τακτοποιήσουμε τον ψηφιακό μας κόσμο, τον οποίο μπορούμε ακόμα και να τον κλείσουμε για να ξεφύγουμε!;
Όλα αυτά πηγάζουν από τα συναισθήματά μου για αυτό που βλέπω στην αριστερή μου οθόνη, την ώρα που γράφω στην δεξιά. Μήπως να τα ποιάσω όλα μαζί και να τα "φουντάρω" πρωτού γεμίσουν και οι δύο οθόνες;
Windows και ακαταστασία πάνε πακέτο. Όμως όχι γιατι φταίει απαραίτητα το λειτουργικό (το οποίο έχει μια τάση να δημιουργεί και από μόνο του σκουπίδια). Κάθε άλλο! Είναι το πιο εύχρηστο λειτουργικό κι αυτός είναι ο λόγος που "βαραίνει" τόσο εύκολα όταν δεν το προσέχεις. Είναι εργαλείο. Έχετε δει εσείς ποτέ καθαρό κατσαβίδι μετά από πολύ χρήση; Παρόλο που συμπαθώ ιδιατέρως κάποια πιο γυαλιστερά περιβάλλοντα, νομίζω πως θα προτιμήσω τη "βρώμικη" γειτονιά μου και στο μέλλον. Απλά θα την προσέχω. Έτσι (θα) (ή)θέλω(α)…
keep looking »