Της φυλακής τα σίδερα
Περπατώντας στα στενά του χωριού μου, το βλέμμα μου τράβηξε ένα πρόσωπο που με κοιτούσε μέσα από το σκοτάδι. Θλιμμένο και ήσυχο. Σα να προσπαθούσε να πει κάτι... νομίζω πως ξέρω τι.
Η νησιώτικη ταράτσα με την πυξίδα
Το σπίτι αυτό βρίσκεται κάπου στον Υμηττό. Ο ιδιοκτήτης του ήθελε να δώσει έναν τόνο νησιώτικο, κάτι διαφορετικό. Να βρίσκεσαι εκεί και να ξεχνιέσαι. Τι έκανε; Πολύ απλά πράγματα.
Θα χωρέσει
Μερικές θέσεις παρκαρίσματος είναι μεγάλες. Μερικές άλλες είναι μέτριες. Άλλες μικρές.
Ανάλογα με το αυτοκίνητό σου, πρέπει να βρεις κάθε φορά την κατάλληλη θέση. Δεν έχει νόημα να προσπαθείς να χωρέσεις το αμάξι σου κάπου που δεν μπαίνει παρά μόνο αν οι ρόδες γυρίζουν κάθετα.
Όχι για όλους! Δείτε αυτό το παρκάρισμα:
Η θέση είναι προφανώς πολύ μικρή για το αυτοκίνητο αυτό. Το να ξεκινήσεις αυτό το παρκάρισμα (ειδικά όταν έχεις καινούριο αυτοκίνητο και δεν θες να το γεμίσεις γρατζουνιές και σημάδια) είναι χαμένος χρόνος. Αλλά το τολμά!
Μετά από λίγο και αφού έσπρωξε όσο γινόταν το κόκκινο αυτοκίνητο στο πίσω μέρος με τουλάχιστον 4-5 πέρα δώθε, χώρεσε! Μεγάλωσε τη θέση του!
Από τότε, προσπαθώ να αφήνω θέσεις για μεγάλα αυτοκίνητα μπροστά και πίσω από το δικό μου.
Βιάζομαι, ας παρκάρω εδώ
Έχεις καθυστερήσει στη δουλειά. Είσαι τόσο κοντά στο μετρό και θες να παρκάρεις. Προσπαθείς να βρεις μια σωστή, λογική θέση. Περνά η ώρα κι εσύ ακόμη κάνεις κύκλους. Τι κάνεις;
Το πετάς όπου νά' ναι, ε;
Αν όμως την άλλη ημέρα το πρωί βρεθείς έτσι;
Το βενζινάδικο barbeque
Σε ένα πρόσφατο ταξίδι μου, κάπου στην Εύβοια, σταμάτησα για να βάλω βενζίνη.
Συνηθίζω να τηρώ τους κανόνες ασφάλειας γιατί ποτέ δεν ξέρεις. Μια μικρή σπίθα λένε από το κινητό μπορεί να προκαλέσει έκρηξη επειδή υποτίθεται πως υπάρχουν εύφλεκτα αιωρούμενα σωματίδια που με μια μικρή ανάφλεξη μπορούν να προκαλέσουν αλυσιδωτή έκρηξη και να γίνει το σκηνικό μέσα σε δευτερόλεπτα σαν να πέρασε ο terminator πυροβολώντας αδιάκοπα τους κακούς.
Όσο γινόταν ο ανεφοδιασμός μου, κοιτούσα τριγύρω. Και τι να δω:
Χριστούγεννα στην πλατεία Συντάγματος του 2012
Η Αθήνα, όπως κάθε χρόνο, έβαλε τα γιορτινά της! Στην πλατεία Συντάγματος, άναψαν τα λαμπάκια (που είναι χρόνια εκεί αλλά τα βάζουν στην πρίζα στις γιορτές) και στήθηκαν κατασκευές (ας πουμε Χριστουγεννιάτικες).
Η εικόνα που αντικρίζει κάποιος βγαίνοντας από το μετρό είναι αυτή:
Παρκάρω στο πεζοδρόμιο, έτσι θέλω
Πριν λίγες ημέρες, τα είχα ξαναπεί για το parking. Και αρκετές φορές πιο πρίν. Στη χώρα αυτή, ο καθένας παρκάρει (και όχι μόνο) όπου θέλει, ζει μόνος.
Σε μια στάση λεωφορείου (κάπου στον Άγιο Δημήτριο), μια ημέρα με αρκετή βροχή, ο κόσμος περίμενε (εγώ πάνω από 40 λεπτά) να πάει στη δουλειά του. Μεταξύ των αυτοκινήτων που περνούσαν ένα έβγαλε alarm και άρχισε να σκαρφαλώνει το πεζοδρόμιο. Το σημείο που διάλεξε ήταν ακριβώς δίπλα, σχεδόν πάνω στη στάση του λεωφορείου. Ο κόσμος (ενώ έβρεχε) έκανε χώρο και αυτός ανέβηκε σαν κύριος πάνω στο πεζοδρόμιο, πάρκαρε, κλείδωσε και έφυγε. Το αμάξι στεγνό, ο κόσμος μούσκεμα.
Αυτοί που ήρθαν μετά από λίγο, για να φτάσουν στη στάση ή να συνεχίσουν να περπατούν στο πεζοδρόμιο, έπρεπε να βγουν έξω από το υπόστεγο, να πατήσουν τις λιμνούλες με τα νερά και να πάνε παρακάτω.
Μετά από μερικές ημέρες ήταν και πάλι εκεί, είναι η θέση του, είναι εμφανές:
Δεν θα παρκάρεις εδώ... με τίποτα (part 2)!
Πριν λίγο καιρό, είχα δείξει την πολύ ευφάνταστη ιδέα για να καπαρώνεις θέση parking μπροστά από το σπίτι σου. Σήμερα παρουσιάζω άλλες δυο καλές ιδέες.
Καλή τύχη, πεζέ
Την προηγούμενη εβδομάδα οι απεργίες στην Αθήνα κράτησαν πολύ. Δεν μπορώ να θυμηθώ πότε έγινε ξανά για 5 εργάσιμες συνεχόμενες να μην υπάρχει μετρό ή λεωφορεία ή ταξί, συνδυασμός 2 εξ αυτών ή και τα 3 μέσα, ταυτόχρονα. Τα κυριότερα μεταφορικά μέσα της πόλης αυτής, εκτός από τα αυτοκίνητα που έχει ή δεν έχει ο καθένας.
Όταν δουλεύεις στο κέντρο, το αυτοκίνητο είναι σαν να μην υπάρχει. Αυτό που υπάρχει είναι τα πόδια σου. Κατέβηκα 3 φορές στο Σύνταγμα με τα πόδια περπατώντας τη λεωφόρο Βουλιαγμένης από το ύψος της Δάφνης. Δεν ήταν καθόλου άσχημο, το ομολογώ. Μου άρεσε το πρωινό περπάτημα. Τόσα χρόνια ζω στην ευρύτερη περιοχή και δεν είχα περπατήσει ποτέ όλα αυτά τα μέρη.
Δεν είχα προσέξει ποτέ την Ακρόπολη από αυτή την οπτική γωνία:
Evania appendigaster
Μου αρέσει αυτός ο τίτλος. Δεν χορταίνω να τον κοιτάω. Και μάλιστα ξέρω να το λέω. Απ' έξω! Εβάνιααα απέντιγκάστερ! Καλό!
Τι είναι αυτό και γιατί το ξέρω και γιατί ασχολούμαι; Ένα ένα.
Το ξέρω γιατί το βρίσκω συχνά στο σπίτι μου. Ναι, το συναντώ συνεχώς μπροστά μου. Στα ντουλάπια, στο μπαλκόνι, στο σαλόνι, μέχρι και για καφέ στο Θησείο ήμουν πρόσφατα και το είδα. Αν το συναντήσεις, μάλλον δεν θα σου αρέσει η όψη του. Είναι σαν μια μαύρη, απειλητική, σφήκα.
Undewater Experience στην Κέρκυρα
Φέτος το καλοκαίρι βρέθηκα για λίγες ημέρες στην Κέρκυρα! Ήμουν καλεσμένος σε ένα γάμο φίλων και με την ευκαιρία αυτή, κατάφερα να δω για λίγες ημέρες το νησί. Είναι ένα νησί κάπως διαφορετικό από τα υπόλοιπα που έχω δει στο Ιόνιο. Δεν έχει αυτή την εξωτική ομορφιά με τις γαλάζιες παραλίες και την άσπρη άμμο. Έχει όμως τα δικά του καλά που το κάνουν ξεχωριστό! Θα τα πω άλλη φορά.
Εκεί, μια ημέρα πριν το γάμο, σε ένα τύπου-bachelor πάρτι έζησα κάτι ξεχωριστό, κάτι που δεν κάνω συχνά και ήταν πολύ όμορφο σαν εμπειρία. Μαζευτήκαμε όλοι μαζί, στο προκαθορισμένο μας ραντεβού, στις 19:20 (έχει σημασία, έπρεπε να πάμε ακριβώς εκείνη την ώρα!), στο λιμάνι της Παλαιοκαστρίτσας, ενός φανταστικού προορισμού (που δεν πρόλαβα να δω αρκετά, την επόμενη φορά ίσως). Όταν όλοι μαζευτήκαμε (φυσικά, δεν πήγαμε στην ώρα μας) και ενώ κανείς μας δεν είχε ιδέα για το τι θα συμβεί (εκτός λίγων εκλεκτών) μας οδήγησαν προς τις προβλήτες. Είχαμε ήδη υποψιαστεί όλοι ότι κάτι σχετικό με θάλασσα θα γινόταν, αλλά όχι ακριβώς αυτό.
Μπήκαμε λοιπόν όλοι μαζί εδώ:
