Κάθε επιχείρηση, όσο καλά και να είναι οργανωμένη, όσο καλά και να λειτουργεί σε επίπεδο υποδομών, οργάνωσης και εξυπηρέτησης, πάντα έχει το DNA του δημιουργού του. Το μαγαζί είναι ο “μαγαζάτορας”. Ο συγκεκριμένος κύριος πάνω στον οποίο βασίζω την ιστορία αυτή έχει ύφος ειρωνικό, σε “κόβει” με το που μπαίνεις μέσα και χρησιμοποιεί το ταμείο με μια τεράστια ευχαρίστηση, δίνοντάς σου την εντύπωση ότι μέσα του σκέφτεται: “θα πήξω στο χρήμα σύντροφοι, αγοράστε!!!”. Δεν ξέρω τι με ενοχλεί περισσότερο, όμως κάθε φορά που θέλω να περάσω από εκεί (είναι το πιο κοντινό στο σπίτι μου, με διαφορά) με πιάνει ένα άγχος, μια άρνηση.

Τον τελευταίο καιρό έχει προσθέσει στην πλούσια γκάμα του από κακή νοοτροπία, και το ακόλουθο. Με το που μπαίνεις στο μαγαζί, σε χαιρετάει (καινούργιο αυτό) και σε παρακολουθεί ασταμάτητα μέχρι να πας στο ταμείο! Αν πας να δεις τα ράφια στα οποία δεν βλέπει (δεν τον έχει δει κανείς μπροστά από το ταμείο του, δεν το κουνάει – εμ βέβαια, έχει λεφτά εκεί μέσα!), στέλνει την υπάλληλό του στα τυριά, στο κλασσικό μέρος που έχουν όλα τα mini markets με τη γυάλα και τα τυριά μέσα, που συνήθως είναι τοποθετημένο κάθετα στα ράφια. Η κοπέλα κάνει πως καθαρίζει τον πάγκο της και σε κρυφοκοιτάζει. Όταν φύγεις από τα ράφια αυτά, φεύγει κι αυτή. Σίγουρα νομίζουν ότι δεν φαίνεται και ότι βρήκαν το κόλπο πάταξης της μικροληστείας (έχουν δίκιο αν τους ενοχλεί, συμβαίνει πολύ), όμως τι συμβαίνει με όσους θέλουν να χαζέψουν ή να αγοράσουν κάτι άλλο; Η απάντηση είναι πολύ απλή! Φεύγουν! Ποιος ανέχεται το να τον παρακολουθούν στα ίσια; Θα μπορούσε να μπει μια κάμερα όπως σε τόσα μαγαζιά. Είναι πολύ πιο διακριτική και δεν γίνεσαι και αγενής!

Φυσικά, δεν θα μπορούσα να είμαι τακτικός πελάτης σε έναν τόσο κακό επαγγελματία. Πλέον πρέπει να φτάσω στην ανάγκη του για να πάω από εκεί και πάντα ψωνίζω χωρίς να ψαχουλέψω τα ράφια για κάτι που τυχόν μου διέφυγε. Παίρνω αυτό που θέλω και τέλος! Την ίδια ακριβώς γνώμη έχουν γι’ αυτόν τον άνθρωπο όλοι όσοι τον έχουν δει και έχουν ψωνίσει από εκεί.

Τον τελευταίο καιρό η κίνηση έχει πέσει πολύ στο μαγαζί του και δεν νομίζω να φταίει μόνο η κρίση. Αν έχεις περιορισμένα χρήματα, σίγουρα προτιμάς να τα δώσεις εκεί που αξίζει. Αυτή είναι η αλήθεια και ισχύει για κάθε είδους επιχείρηση. Είτε πουλάς ψιλικά, είτε είσαι ηλεκτρολόγος, είτε φτιάχνεις site, η καλή δουλειά και η σωστή συμπεριφορά είναι αυτή που θα σε κρατήσει στο παιχνίδι. Μπορεί εκ πρώτης να βρεις κάποιους πελάτες, όμως το κέρδος θα είναι να επιστρέψουν σε εσένα! Να σε θυμούνται γιατί τους εξυπηρέτησες σωστά, τίμια και χωρίς αναίτια καχυποψία!

“Κακέ μαγαζάτορα”, “κακέ περιπτερά” και γενικά “κακέ επαγγελματία”, από εμένα θα έχετε τις λιγότερες δυνατόν απολαβές! Ελπίζω από όλους.

Τότε θυμάμαι ήταν στο κέντρο της (φυσικά ήταν στρογγυλή και με κυκλική πορεία των αυτοκινήτων) ήταν ο "δρομέας". Ακόμη τον βλέπω απέναντι από το ξενοδοχείο Hilton και θυμάμαι. Μεγάλα καταστήματα (τα Mall της δεκαετίας του 90 για εμάς) με videogames, fastfoodάδικα που τότε άρχισαν να εμφανίζονται δειλά-δειλά και αμέτρητα μαγαζιά γέμιζαν μια ξέγνοιαστη ημέρα στο κέντρο της πόλης. Οι κίνδυνοι εκείνη την εποχή δεν ήταν ίδιοι. Το κέντρο της πόλης ήταν γεμάτο με κόσμο που κυκλοφορούσε με γρήγορους ρυθμούς (πάντα υπήρχε το άγχος), όμως με ηρεμία στο πρόσωπο όλων. Ο καθένας κοιτούσε τη δουλειά του και δεν φοβόταν τον περίγυρο…

Σήμερα τα περάσματά μου από την πλατεία Ομόνοιας είναι τυπικά, μόνο αν υπάρχει πραγματική ανάγκη (δουλειά κλπ) ή αν ο δρόμος μου περνά αναγκαστικά από εκεί. Αυτό που παρατηρώ όμως είναι φρικιαστικό. Άνθρωποι κάθε εθνικότητας, μέσα στη βρώμα και την εξαθλίωση, ναρκωμανείς, άστεγοι και γενικά μια ατμόσφαιρα βαριά που σε τίποτα δεν θυμίζει ασφαλές μέρος για να κυκλοφορείς, πόσο μάλλον για να ζεις.

Σαββάτο απόγευμα. Διαδρομή Αμπελόκηποι-Ταύρος, μέσω Πειραιώς. Περάσαμε την Ομόνοια και κατευθυνθήκαμε προς την Αγίου Κωνσταντίνου (υποχρετικά), με στροφή αριστερά προς την Πειραιώς. Ο δρόμος σε οδηγεί μέσα στα στενάκια. Με "προσανατολισμό" (το αγαπημένο μου για δύσκολες περιστάσεις) άρχισα τις "αλχημείες" για να βγώ στην Πειραιώς στο ρεύμα προς λιμάνι. Μετά από 2-3 μανούβρες και στροφές βρίσκομαι στην οδό Σοφοκλέους (ναι, τη γνωστή). Ξαφνικά το σκηνικό άλλαξε και ένιωσα τα πόδια μου να βαραίνουν. Εκατοντάδες κόσμου διαφόρων εθνικοτήτων ήταν μαζεμένοι και στις δύο πλευρές του δρόμου και μέσα σε αυτόν. Τα αμάξια ελάχιστα (θα γνώριζαν μάλλον…). Όπου και να γύριζες το θέαμα ήταν τρομακτικό. Ένιωθες ότι είσαι ανυπεράσπιστος. Προσπάθησα να "ξεφύγω" όσο το δυνατόν πιο γρήγορα από την "κόλαση" αυτή. Κάποιος από το πλήθος πετάχτηκε και έριξε μια μπουνιά στο αυτοκίνητο, στο πίσω τζάμι (ευτυχώς δεν έπαθε τίποτα…). Όλοι μας κοιτούσαν σχεδόν απειλητικά. Κάποια στιγμή ο κόσμος περιορίστηκε και βγήκα από το σκηνικό…

Τα γκέτο έχουν μολύνει το σημείο αυτό. Ένιωσα αηδιασμένος από την κατάντια της πόλης στην οποία ζω. Υπάρχουν πολλά σημεία που έχουν καταληφθεί από τέτοιο κόσμο. Να τονίσω πως όταν βγήκα από το "μπουντρούμι" ο δρόμος ήταν γεμάτος αστυνομικούς που περιπολούσαν. Είχαν το κουράγιο να μπουν εκεί; Αμφιβάλω…καλύτερα στα κεντρικά και σίγουρα…με την ασφάλεια του κόσμου (κάπως αντιφατικό)…

Αποφασισμένος να γράψω για όλο αυτό που μου συνέβει, έκανα μια μίνι-έρευνα για το τι συμβαίνει στην ευρύτερη περιοχή. Τα αποτελέσματα ήταν αποθαρρυντικά. Πολλές αναφορές και έρευνες κάνουν λόγο για τα "γκέτο της Αθήνας" και τα προβλήματα που δημιουργούν αυτά στην περιοχή. Καθένας μπορεί να βρει πολλά άρθρα, το ένα πιο καταθλιπτικό από το άλλο. Απλός επιβεβαιώθηκε η υποψία μου πως το κέντρο είναι απροσπέλαστο και ότι δύσκολα κάτι θα αλλάξει πλέον…το έχουμε χάσει…

Προσωπικά δεν θα ξαναπεράσω την Σοφοκλέους, ειδικά νύχτα. Και όχι μόνο αυτό τον δρόμο, σχεδόν όλο το "ιστορικό" κέντρο. Κάποιοι πρέπει να τα δουν αυτά, να κάνουν κάτι.

Σιγά μην κάνουν…

Στον χώρο εργασίας όλοι προσπαθούν να πουν μεταξύ τους καλημέρα. Μερικοί τριγυρνούν από γραφείο σε γραφείο (ευκαιρία έψαχναν) για να δουν τους πάντες, λες και δεν ήταν μαζί όλη την προηγούμενη ημέρα. Μερικοί άλλοι πάλι, προτιμούν την ησυχία τους και αποφεύγουν τα πολλά-πολλά. Μόνο όποιος βρεθεί στον δρόμο τους θα ακούσει τον καλό λόγο. Άλλοι λένε μόνο στο αφεντικό (τυχαίο θα είναι)!

Πόσο όμως θα ενοχλούσε οποιονδήποτε αν συναντούσε έναν συνάδελφο, φίλο, γνωστό και δεν τον χαιρετούσε με αυτό τον τρόπο; Αρκετά μάλλον. Είναι μια συνήθεια πολλών ετών, έχει γίνει πλέον μέρος της ζωής μας. Πρώτα λέμε καλημέρα και μετά αρχίζουμε όλες τις κακοήθειες. Έχουμε και τρόπους!

Παρακάτω προτείνω εξειδικευμένες τεχνικές για να αποφύγετε αυτή τη "ρουτίνα" στη δουλειά, και να είστε και πρωτότυποι!

• Πηγαίνετε τελευταίος στη δουλειά. Όλοι θα κάνουν τσιγάρο και θα πίνουν καφέ μαζεμένοι κάπου. Τους πλησιάζετε και λέτε ένα "καλημέρα σε όλους"! Και τέλος!
• Μπείτε στο χώρο εργασίας σας μασουλώντας κάτι. Δεν είναι ευγενικό να ανοίγεις το στόμα σου την ώρα του φαγητού. Κάντε ένα νεύμα με το κεφάλι σε όλους τους περαστικούς και μπείτε αθόρυβα στο γραφείο.
• Μπείτε φορτωμένος με άπειρα πράγματα, έτοιμα να πέσουν. Τα καλημερούδια θα αντικατασταθούν με προσπάθειες να σωθεί η κατάσταση. Λίγο δύσκολο να αποφευχθεί  στη συνέχει το ευχολόι, και υπάρχει και περίπτωση να ζητάτε για ώρα ευχαριστώ (άκυρο!).
• Περιμένετε να έρθει κάποιος συνάδελφος. Χαιρετηθείτε στην είσοδο και ανεβείτε μαζί. Μπαίνοντας αφήστε τον να προηγηθεί και να αντιμετωπίσει αυτός όλες τις "ευχολουσίες"!
• Πηγαίνετε πρώτος-πρώτος στη δουλειά, φτιάξτε καφέ και καθήστε στον υπολογιστή με ύφος σκληρής εργασίας. Κανείς δεν θα διακόψει έναν εμφανώς προβληματισμένο και αφοσιωμένο εργαζόμενο.
• Ξυπνήστε απόγευμα (αρκετά άκυρο)!

Όλα τα παραπάνω είναι φυσικά αστειατορισμοί (εντελώς άκυρο – δεν υπάρχει καν) και δεν αποτελούν οδηγό συμπεριφοράς. Το παρόν δεν αποτελεί εγχειρίδιο καλής συμπεριφοράς και ο συγγραφέας (πάντα ήθελα να γίνω!!!)  δεν ευθύνεται για τυχόν καβγάδες, χωρισμούς, απολύσεις, πλημμύρες, σεισμούς ή καταποντισμούς που μπορεί να συμβούν πριν, μετά ή κατά τη διάρκεια του καλημερίσματος ή της αποφυγής αυτού. Καθένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του! Όλα κι όλα!

Καλημέρα σε όλους!

Στο “χωριό” όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Ακούς ήχους της φύσης..τον άερα που φυσά στα κλαδιά των δέντρων, τα ζώα που ζουν ολόγυρα. Όταν βρέχει μυρίζεις το χώμα και τη φύση, ενώ μπορείς να ακούσεις τις στάλες της βροχής να ποτίζουν τη γή. Γύρω σου βλέπεις μόνο δέντρα και πνιγμένα μέσα στο πράσινο, σπίτια. Τίποτα δεν μοιάζει να γίνεται βιαστικά και οι άνθρωποι είναι ήρεμοι. Και όταν βραδιάσει, η ησυχία είναι ο μόνος ήχος που “αιωρείται”. Μερικές φορές διακόπτεται από κάποιο αυτοκίνητο που περνάει, όμως όταν αυτό φύγει τότε ανακαλύπτεις ακόμα πιο έντονα το πόσο βουβή αλλά και υπέροχη είναι η ατμόσφαιρα.

Μερικές ημέρες παραμονής στην επαρχία είναι αρκετές για να μπορέσεις να εκτιμήσεις την αξία της και να γεμίσεις τις μπαταρίες σου για την ζωή στην πόλη. Και πάλι από την αρχή. Από Χριστούγεννα στο Πάσχα, μετά Δεκαπεντάυγουστος και ενδιάμεσα πιθανόν κάποιες μικρότερης διάρκειας “αποδράσεις”, χρόνια τώρα μου δίνουν οριακά το φιλί της ζωής για να αντέξω την έντονη και γεμάτη νεύρα ζωή στην Αθήνα. Όσοι δεν έχουν παρόμοια εμπειρία, ίσως δεν καταλαβαίνουν. Αν το δουν όμως θα σπεύσουν να βρουν διέξοδο και να αποκτήσουν παρουσία κάπου μακριά από την τόσο αγαπητή αλλά ταυτόχρονα κουραστική πόλη.

Με μοναδική συντροφιά το σκάσιμο των ξύλων στο τζάκι, ένα μικρό σπουργίτι στον κήπο που σπάει τη σιγή και στάλες βροχής που σιγοστάζουν από τα κεραμίδια σας αφήνω για την ώρα. Πρέπει να απολαύσω τον φρέσκο Ελληνικό καφέ μου, πνιγμένος από τους “ήχους της ησυχίας” ολόγυρα…

Φφφφφφθθθ…αααχ..αυτός είναι καφές!

Σαββάτο βράδυ. Η κατάλληλη στιγμή για βόλτα και σινεμά. Στα ταμεία γίνεται "πόλεμος" για να προλάβουν όλοι εισητήρια. Εσύ, έχεις μπεί στην σελίδα του σινεμά, έχεις ψάξει για τις ταινίες που σε ενδιαφέρουν, και μέσω πιστωτικής κάρτας έχεις κλείσει εισητήρια, αφού πρώτα έχεις διαλέξει μέσα από την εφαρμογή αριθμό και θέσεις. Αδιαφορώντας για την κατάσταση στα ταμεία, τις τεράστιες ουρές και τον κόσμο που μιλάει φωναχτά μέσα στη βουή, προσπερνάς και πας στο ειδικό μηχάνημα για ανάληψη εισητηρίων μέσω κάρτας. Βάζεις την κάρτα σου, και εκτυπώνονται τα εισητήρια άμεσα, γρήγορα, ανώδυνα.

Δεν είναι ψέμα, είναι πραγματικότητα. Για μερικούς ίσως ασήμαντη, αλλά προσωπικά το θεωρώ πολύ σπουδαία υπηρεσία. Και μόνο το γεγονός ότι ξέρεις τι ώρα θα δεις ταινία, τι θέσεις έχεις και οτι δεν θα έχεις απρόοπτα (λ.χ. να βρεις μόνο για τις 01:30 και στην 2η σειρά θέσεις), αξίζει τον κόπο. Το κόστος είναι ακριβώς το ίδιο. Πρέπει να έχεις απλά μια πιστωτική. Και στην περίπτωση αυτή μερικές προπληρωμένες είναι ότι πρέπει.

Δυστυχώς όμως βρισκόμαστε στην χώρα με τις πολλές δυσλειτουργίες. Έτσι λοιπόν, προς απογοήτευσή μου, μια μεγάλη και γνωστή αλυσίδα κινημαγράφων, ενώ έχει πολύ ωραίο και εύχρηστο interface και σε βοηθά να βρεις θέσεις και ταινία με άψογο τρόπο, τη στιγμή που πατάς το κουμπί "παραγγελία" εμφανίζει μήνυμα ότι δεν μπορεί να σε εξυπηρετήσει λόγω αυξημένης κίνησης. Για ποιο λόγο; Ποιος έστησε αυτό το σύστημα χωρίς να προβλέψει την αυξημένη κίνηση; Και γιατί Δευτέρα πρωί εμφανίζει το ίδιο μήνυμα; Κανείς δεν θα μου απαντήσει. Κακός προγραμματισμός πιστεύω…

Ευτυχώς υπάρχουν κινηματογράφοι οι οποίοι σε συνεργασία με το γνωστό i-ticket.gr, προσφέρουν την εν λόγο υπηρεσία υποδειγματικά. Ο συγκεκριμένος δικτυακός τόπος σας δίνει τη δυνατότητα να αγοράσετε εισητήρια και για πολλά άλλα συμβεβλημένα θεάματα.

Σήμερα το πρόγραμμα λέει σινεμά!

Με το που μπήκα μέσα ήρθε πάνω μου και με ρώτησε τι επιθυμώ. Από την αρχή φαινόταν πολύ αγχωμένος να με κάνει να αγοράσω (ότι νά’ ναι με 4 ρόδες). Αφού είδα το αυτοκίνητο, καθήσαμε για την ανάλυση της προσφοράς. Η αρχική τιμή του ήταν πάνω από 19.000€. Όπως με ενημέρωσε όμως (για καλή μου τύχη) υπήρχε μια έκτακτη προσφορά (η ίδια από πέρισυ) για έκπτωση 2000€ μέχρι τέλη Νοεμβρίου! Μετά όπως μου είπε, δεν ξέρει τι θα γινόταν! Επίσης, μιας και ήταν τέλος του έτους, είχαν μείνει μόνο λίγα κομμάτια τα οποία ξεπουλούσαν. Το συγκεκριμένο το έλεγε διαρκώς ασκώντας έμμεση άμεση πίεση σε εμένα για να βιαστώ να προλάβω. Πήρε και τηλέφωνο τον προμηθευτή ο οποίος του επιβεβαίωσε ότι τα κομμάτια τελειώνουν!

"Γειά σου Μάνο! Ο Γιάννης είμαι! Πήρα τηλέφωνο για να μάθω πόσα αυτοκίνητα έχουν μείνει..! Πόσα; Άααα…σαν να μου λές δηλαδή να βιαστώ, ε; Σύντομα δεν θα έχεις τίποτα; Καταλαβαίνω…μάλιστα. Σε ευχαριστώ πολύ! Καλό σου απόγευμα!"

Η προσφορά ήταν μοναδική, όπως έλεγε, αλλά για να μπορέσω όμως να την εκμεταλευτώ θα έπρεπε να "τον βοηθήσω" αγοράζοντάς το για να "με βοηθήσει" κι αυτός με δώρα. Με τα πολλά μου υποσχέθηκε προβολείς ομίχλης, συναγερμό και το σήμα του 2009. Του είπα πως έπρεπε να το σκεφτώ.

Πριν περάσουν 2 ημέρες με ξαναπήρε τηλέφωνο. Με ρώτησε αν αποφάσισα και μου υπενθύμισε για πολλοστή φορά πως ο χρόνος πιέζει και θα πρέπει να τον βοηθήσω να με εξυπηρετήσει. Του ζήτησα χρόνο για να σκεφτώ. Φυσικά με ξαναπήρε τηλέφωνο πολύ πιο γρήγορα απο ότι του είπα. Με μεγάλη του χαρά μου ανακοίνωσε πως υπήρχε μια έκτακτη προσφορά για τους πελάτες η οποία έληγε στο τέλος της εβδομάδας και θα έπρεπε να βιαστώ! Επειδή είχα δουλειά του είπα ότι δεν προλαβαίνω, οπότε δεν πειράζει. Μετά τη λήξη της προθεσμίας με ενημέρωσε ξανά πως η προσφορά πήρε παράταση (τί χαρά και πόσο απροσδόκητο!) για ακόμα μια εβδομάδα!

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω πως εγώ είχα απο την αρχή σκοπό να αγοράσω αυτό το αυτοκίνητο, όμως επειδή η "προσφορά" με πέτυχε σε λάθος εποχή ήθελα να δοκιμάσω μέχρι που θα φτάσουν. Διαβάστε παρακάτω.

Κλείσαμε ένα ραντεβού για να μου πουν από κοντά περί της ευκαιρίας κτλ. Εκτός λοιπόν από την έκπτωση αυτή υπήρχε και μια extra παροχή αξίας 2000€ σε δώρα! Πλέον τα δώρα μου είχαν γίνει οι προβολείς, το σήμα του 2009, ο συναγερμός, δερμάτινο σαλόνι και GPS. Ίσως όπως είπε και αισθητήρες παρκαρίσματος (αν τον "βοηθούσα"). Εντυπωσιακό…όμως και πάλι δεν ήμουν έτοιμος να πάρω αυτοκίνητο. Όπως ενημερώθηκα άλλωστε δεν υπήρχε πλέον μαύρο  που ήθελα.

Μετά από 3 ημέρες (άργησε) με ξαναπήρε τηλέφωνο.

Γ: "Γειά σου Κώστα, ο Γιάννης είμαι από τον ……."
Κ: "Γειά σου Γιάννη"
Γ: "Σου τηλεφώνησα για να δω τι θα κάνεις τελικά"
Κ:"Ισχύουν όσα είχα πεί. Αλλά άν μου βρεις ένα μαύρο θα υπάρχουν πολλές πιθανότητες"
Γ: "Άσε με να δώ τι μπορώ να κάνω"

Μετά απο 2 (χωρίς υπερβολή!) λεπτά με πήρε και είχε βρει μαύρο αμάξι. Τόσο δύσκολα και τόσο απροσδόκητα… Συνοψίζοντας λοιπόν όλα αυτά εγώ προβλέπω πως:

• Η "ειδική προσφορά" θα υπάρχει μέχρι το τέλος του έτους
• Θα υπάρξουν νέα "κομμάτια" κάθε χρώματος (είναι δυνατόν μέσα σε 1,5 μήνα να μην πουλήσουν τίποτα;)
• Η έκπτωση των 2000€ θα συνεχίσει να υπάρχει (για πάντα, αφού είναι ήδη υπερτιμημένο)
• Ειδικές προσφορές με δώρα θα συνεχίσουν να δίνονται αλλά μόνο αν τα ζητάς ή το παίζεις δύσκολος
• Δεν θα πάρω ποτέ αμάξι

Ελπίζω να μην διαβάσει αυτό το post ο φίλος Γιάννης. Αλλά άν το διαβάσει…Γιαννάκη, αν μου έβαζες φιμέ τζάμια, DVD Player και δώρο τα service και η βενζίνη για 2 έτη θα ψηνόμουν πολύ άσχημα. Μέχρι τότε θα το σκεφτώ λίγο ακόμα…

(ντρίιιιννν….)

Εργάζομαι σε μια εταιρεία πληροφορικής. Η αλήθεια είναι (παρόλο που με πήραν τα χρόνια λιγάκι) ότι δεν έχω συνηθίσει να εργάζομαι με αυτό τον τρόπο. Στις προηγούμενες δουλειές μου ξύπναγα όποτε ήθελα και πήγαινα ή ήταν απογευματινές απλά! Τον τελευταίο καιρό δούλευα σπίτι μου. Σιγά σιγά μέσα από τα χρόνια έμαθα να εργάζομαι όποτε ήθελα, να ξεκουράζομαι όποτε ήθελα και (κυρίως) να ξυπνάω όποτε και αν ήθελα!

Αυτοί οι καιροί περάσαν…τώρα πια εργάζομαι στις 09:30 (πάλι καλά) και πρέπει να είμαι στην ώρα μου ακριβώς! Δυστυχώς, η εργασία μου είναι αρκετά μακριά μου, οπότε ξυπνάω 07:30 κάθημερινές, ώρα πολύ "τρομακτική" για τα έως τώρα δεδομένα μου. Έχει περάσει μια εβδομάδα και προσπαθώ να το συνηθίσω ακόμα…αλλά κοντεύω!

Ακόμη μια αλλαγή (με την ίδια αφορμή) στη ζωή μου είναι το θέμα του αυτοκινήτου. Είμαι πολύ φίλος της οδήγησης και έχω συνηθίσει να κινούμαι αποκλειστικά έτσι. Άλλωστε ποιος δεν θέλει την άνεσή του; Όμως τώρα θα πρέπει να υπολογίζω κάπου μία ώρα με το αυτοκίνητο συν το παρκάρισμα που, πιστέψτε με, εκεί που πάω δεν είναι ότι πιο απλό! Άρα θα πρέπει για να είμαι 09:30 εκεί, να φύγω στις 08:00 για να προβλέψω οποιαδήποτε ατυχία!

Πλέον ανακάλυψα κάτι που είχα ξεχάσει εδώ και καιρό…τις συγκοινωνίες! Φεύγω στις 08:00 και μετά από 40 λεπτά (βρέξει – χιονίσει) είμαι εκεί! Τόσο απλά! Ούτε άγχος, ούτε πολύ κούραση! Ομολογώ ότι "βολεύτικα" πλέον (πολύ γρήγορα). Κάτι πολύ σημαντικό στον τρόπο αυτό μετακίνησης είναι το κόστος. Με τη βενζίνη να κοστίζει υπερβολικά, καλό είναι το μετρό! 0,80€ και πάς στη δουλειά σου! Ά! Αναρωτιέμαι γιατί διαμαρτυρήθηκαν κάποιοι όταν βγήκαν τα νέα εισητήρια! Εύχομαι να μην αλλάξει αυτό το σύστημα! Παλιά θα πλήρωνα 0,60€ για λεωφορείο, 0,8€ για μετρό και άλλα 0,60€ για λεωφορείο, συνολικά δηλαδή 2€! Τώρα πληρώνω λιγότερα από τα μισά! Κάτι μου λέει ότι σύντομα θα αλλάξει το σύστημα.

Τελικά, όλα είναι θέμα συνήθειας! Αρκεί να μην είσαι "αρνητικός" από την αρχή! Θετική σκέψη και ενέργεια! (πιείτε κι εσείς καμιά amita motion! )

Αφορμή για το άρθρο αυτό είναι ένα καθεστώς που αντιμετωπίζει ένα προσφιλές μου πρόσωπο. Εργάζεται σε μια καίρια θέση σε μια πολύ μεγάλη εταιρεία. Πρωτοπόρος η εταιρεία αυτή, έχει αναπτύξει σε πολύ μεγάλο βαθμό (και χρόνια τώρα) τη δομή της και το δικτυό της. Έτσι λοιπόν, όλα γίνονται ηλεκτρονικά και απομακρυσμένα. Ιδανικό θα σκεφτόταν ο καθένας. Τι γίνεται όμως όταν αυτή η τεχνολογία πέφτει στα χέρια οποιουδήποτε; Πως εξασφαλίζεται μια εταιρεία από τους ίδιους της τους εργαζόμενους; Να σας θυμίσω ότι "τα κάστρα πέφτουν από μέσα"…

Στην εταιρεία αυτή υπάρχουν κάποιοι τεχνικοί. Κυρίως πρόκειται για νεαρούς τελειόφοιτους κάποιας παρεμφερούς σχολής, που ασχολούνται με υπολογιστές, παρά για πραγματικούς τεχνικούς. Οι τεχνικοί, λοιπόν, αυτοί έχουν όλους τους κωδικούς που αφορούν τους χρήστες και το δίκτυο γραμμένο σε κάποιες καταστάσεις ώστε να μπορούν να διορθώνουν προβλήματα και να ρυθμίζουν ότι χρειαστεί. Αυτή η λίστα όμως δεν είναι και πρόβλημα; Γιατί το λέω αυτό;

Δίνοντας τέτοια εξουσία σε πολλούς ανθρώπους (εδώ είναι επικίνδυνο ακόμα και με έναν μόνο μερικές φορές) αυξάνεται η πιθανότητα να διαρρεύσει κάτι, με πιθανό αποτέλεσμα να εκτεθεί η εταιρεία. Ο κάθε τεχνικός μπορεί αν θέλει να φωτοτυπήσει τη λίστα με όλους τους κωδικούς (τους οποίους δεν μπορεί κανένας να αλλάξει), να την πάρει μαζί του και να δει τα mail των εργαζομένων. Αυτό είναι κατακριτέο και παραβιάζονται θεμελιώδη δικαιώματα εργαζομένων. Δεν θα ήθελα να συζητήσω για το ενδεχόμενο να πέσει κάποιο σημαντικό ή απόρρητο έγγραφο ή mail στα χέρια κάπιου που "θα μπορούσε" να το εκμεταλευτεί. Γιατί τέτοια διακινούνται πολλά εκεί μέσα (λάθος μεγάλο).

Εκτος αυτού υπάρχει και κάτι άλλο. Η δυνατότητα απομακρυσμένης σύνδεσης σε όποιον υπολογιστή θέλουν (φυσικά, από όπου θέλουν) και μάλιστα χωρίς την ύπαρξη του παραμικρού firewall. Αυτό σημαίνει ότι κάποιος κακόβουλος, θα μπορούσε να σπάσει εύκολα την προστασία και να δεί τα αρχεία σε κάποιον υπολογιστή του δικτύου αλλά και κάτι άλλο, πάλι σχετικό με τα δικαιώματα των εργαζομένων. Μπορούν να συνδεθούν σε οποιονδήποτε υπολογιστή και να δούν τι συμβαίνει. Τι κάνει ο εργαζόμενος, τι γράφει, με ποιον μπορεί να επικοινωνεί. Ακόμα και να πάρει κάποιο αρχείο (πχ να το στείλει με mail στον εαυτό του). Και όλα αυτά να θυμίσω πως μπορούν να τα κάνουν κι από το σπίτι τους οι έμπιστοι τεχνικοί…(δεν θα ήθελα να αναφερθώ στο ότι με κατάλληλες ρυθμίσεις μπορεί ακόμα και να ενεργοποιηθεί ένας υπολογιστής, πχ Σαββάτο μετά τα μεσάνυχτα που όλοι λείπουν) και στη συνέχεια να κλείσει.

Φανταστείτε το εξής. Είστε στη νέα σας δουλειά. Έχετε τον υπολογιστή σας και εργάζεστε. Κάποια στιγμή ανοίγετε και το skype για να μιλήσετε με τους φίλους σας. Επίσης, έχετε ανοικτό και ένα tab με το facebook για να χαζέψετε. Εκείνη τη στιγμή αποφασίζει το αφεντικό σας να σας κάνει έφοδο…Με τον τρόπο αυτό μπορεί να δει τι κάνεις…χωρίς να το ξέρεις καν. Και μάλιστα με λεπτομέρεια. Να παρακολουθήσει τη συζήτησή σου, πόση ώρα ασχολείσαι κτλ. Πώς σας φαίνεται; Προσωπικά με ανατριχιάζει…

Οι νέες τεχνολογίες υπάρχουν για να μας διευκολύνουν τη ζωή και το έχουν κάνει σε μεγάλο βαθμό. Πολλές εταιρείες έχουν πολλά να επωφεληθούν από την υιοθέτησή τους. Πρέπει όμως να γίνειται ορθολογική χρήση και με τήρηση κανόνων ασφαλείας (κυρίως για την ίδια την επιχείρηση!). Το κυριότερο από όλα όμως είναι να διασφαλίζονται τα δικαιώματα όλων των εργαζομένων. Να μην εργάζονται σε κλίμα τρομοκρατίας και ελέγχου και να μην έχουν ένα "αόρατο μάτι" το οποίο τους παρακολουθεί. Ποιος, άλλωστε, μπορεί να αποδώσει έτσι;

Οι εμφανείς διαφορές τους είναι πολύ λίγες για έναν απλό χρήστη. Αν το ψάξεις όμως σαν λειτουργικό, ίσως ανακαλύψεις κάποια πράγματα που είναι ενδιαφέροντα. Ένα από αυτά είναι το καταπληκτικό indexing του. Δεν είναι κάτι το νέο, καθώς υπάρχουν υλοποιήσεις και σε άλλα λειτουργικά, όμως είναι εξαιρετικά πρακτικό. Για παράδειγμα, αν βρίσκεστε μέσα στο φάκελο με τα τραγούδια σας και ψάχνετε κάποιο, πληκτρολογώντας το όνομά του πάνω δεξιά (έχει ειδικό πλαίσιο) αμέσως σας το εμφανίζει. Μπορείτε να ψάξετε για το όνομα ενός καλλιτέχνη και να βρείτε όλα τα αποτελέσματα που τον αφορούν. Όλα αυτά με βαθμό σχετικότητας. Κάτι άλλο που προκαλεί θετική εντύπωση, είναι η μπάρα διευθύνσεων, η οποία είναι clickable. Αν είστε στη διεύθυνση "Computer/C:/ProgramData/Kwstas", μπορείτε να πατήσετε πάνω στο "ProgramData" και αμέσως θα μεταφερθείτε εκεί. Μικρά, όχι ριζοσπαστικά, αλλά πολύ χρήσιμα χαρακτηριστικά.

Δεν υπάρχουν κάποια άλλα ξεχωριστά "καλούδια" δυστυχώς. Μόνο θέματα εμφάνισης και όχι λειτουργικότητας. Το περιβάλλον είναι πιο όμορφο καi καθαρό, τα εικονίδια είναι μεγάλα και γυαλιστερά (άραγε από πού να πήραν την ιδέα;) και τα εφφέ είναι πιο εντυπωσιακά. Επίσης υπάρχει η πλαϊνή μπάρα, η οποία έχει φανατικούς θαυμαστές αλλά και επικριτές ταυτόχρονα. Προσωπικά μου αρέσει και με βολεύει πολύ, παρόλο που μου τρώει μνήμη και επεξεργαστική ισχύ διαρκώς.

Και τώρα πάμε στα προβλήματα. Στις δυσλειτουργίες…ναι δυστυχώς υπάρχουν (κυρίως) κι αυτές. Πώς θα μπορούσε άλλωστε να γίνει αλλιώς; Σε αυτό το σημείο αναφέρεται και ο τίτλος του άρθρου αυτού. Στην υπομονή που πρέπει να κάνεις όταν έχεις Vista…

Παλιότερα (πριν ενα χρόνο δηλαδή που κυκλοφόρησαν) έπρεπε να κάνεις υπομονή γιατι δεν υπήρχαν οι απαραίτητοι drivers. Κάποιες συσκευές έμεναν στην άκρη και περίμενες μάταια να κυκλοφορήσει το patch για την υποστήριξή τους. Πιο μετά, αν τολμούσες να τα χρησιμοποιήσεις, έπρεπε να κάνεις υπομονή για τα πολλαπλά προβλήματα που υπήρχαν, προερχόμενα κυρίως από ασυμβατότητες. Τώρα, πρέπει να κάνεις υπομονή μέχρι να ωριμάσουν…να σιγοψηθούν αργά αργά…

Η καθημερινότητα με τα Vista δεν είναι άσχημη. Άλλωστε δεν διαφέρουν υπερβολικά από τα XP. Όμως προσωπικά, τόσες μπλέ οθόνες δεν είχα ξαναδεί. Τουλάχιστον 15 φορές μέχρι τώρα. Σε ένα λειτουργικό που σχεδόν (ειρωνία) διαφήμιζε οτι δεν θα έχει τέτοια προβλήματα (στο report μάλιστα μετά το restart βγάζει ως όνομα του προβλήματος "Blue Screen"!!!). Αυτό είναι απογοητευτικό. το χειρότερο όμως είναι οτι σύντομα και αυτή η έκδοση θα είναι παλιά. Θα κυκλοφορήσουν τα Windows 7, πιθανόν το 2010. Το γεγονός αυτό σε κάνει να νιώθεις ότι μάταια προσπαθείς να συνηθίσεις ένα λειτουργικό το οποίο θα αποσυρθεί. Γενικά, τα Vista εκπέμπουν μια αίσθηση "πειράματος". Σαν να μήν ήταν έτοιμα (να θυμίσω πως μερικά απο τα χαρακτηριστικά τους, με βασικότερο το πολυσυζητημένο WinFS "κόπηκαν" στην παραγωγή) και βγήκαν μόνο από υποχρέωση, επειδή για καιρό δεν είχε βγεί νέα έκδοση.

Πλέον σήμερα είναι δύσκολο να πάρεις νέο υπολογιστή και να μην πάρεις τα νέα Windows. Και ακόμη πιο δύσκολο να προσπαθήσεις να χρησιμοποιήσεις XP αρνούμενος να αποχωριστείς το παλιό αγαπημένο και σταθερό σου desktop. Οι drivers έχουν αρχίσει και είναι μονόπλευροι, οπότε πριν το format σιγουρευτείτε για τη συμβατότητα του υλικού σας με το λειτουργικό σας. Αλλιώς, ίσως αναγκαστείτε να ξανακάνετε format. Φίλοι χρήστες, υπομονή. Έχουμε συνηθίσει άλλωστε. Θα ήταν πολύ όμορφα να μπορούσαμε απλά να κάνουμε τη δουλειά μας με ένα λειτουργικό συστημα, απόλυτα σταθερό και ασφαλές, πάνω στο οποίο θα χτίζαμε τα πάντα. Όμως κάτι τέτοιο είναι μακρινό ακόμη. Ποτέ δεν ξέρεις όμως…υπομονή…

Πάρτε μια γεύση από αυτά που έρχονται!