Αρχικά ξεκινήσαμε με στόχο τη Ναύπακτο. Κάπου στη μέση της διαδρομής έπεσε η ιδέα για αρχαία Ολυμπία και έτσι ξενκίνησε η πορεία…Η διαδρομή μέχρι εκεί είναι υπέροχη! Από τα λίγα μέρη που έχουμε περάσει στα οποία συναντάς τοπία που δεν πίστευες ότι μπορείς να δεις στην Ελλάδα. Βουνά με έλατα, πράσινο παντού, δάση πυκνά με κάθε είδους δέντρα…Στο δρόμο πετύχαμε από βροχή και ήλιο μέχρι και ελαφρά ομίχλη από την υγρασία. Το τοπίο σε κρατούσε συνεχώς σε εγρήγορση, σου έδινε σιγά σιγά το κάτι παραπάνω. Φτάνοντας στο τέλος της διαδρομής (φοβερή η συνδρομή του gps στο να αισθάνεσαι ασφάλεια, αφού σου πρόδιδε κάθε κόλπο και πονηριά του δρόμου από πριν!), δυστυχώς δεν μπορέσαμε να χαρούμε τον αρχαιολογικό χώρο, αφού πετύχαμε μία από τις λίγες ημέρες του έτους που δεν ανοίγει για το κοινό (ποτέ πρωτομαγιά λέγαν οι αρμόδιοι)! Εκεί μείναμε κάπου 2 ώρες αφού η πόλη ήταν γεμάτη με μαγαζάκια γεμάτσα σουβενίρ με κύριο θέμα (τι άλλο;) τους Ολυμπιακούς αγώνες.

Μετά το φαγητό, και με την ώρα ακόμη περίπου 2, ήταν πολύ νωρίς για να επιστρέψουμε. Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε για έναν καφέ στην Κυπαρρισία! Ξεκινήσαμε λοιπόν…Στο δρόμο περάσαμε από πολλά χωριά τα οποία είδαμε πριν 2 καλοκαίρια να καίγονται και ακούγαμε ολημερίς ρεπορτάζ για την κατάσταση εκεί. Η καταστροφή δεν είχε φανεί ακόμη μέχρι εκείνο το σημείο της διαδρομής. Κάπου στη μέση αυτής όμως άρχισαν τα πρώτα καμμένα…Φτάνοντας στην Κυπαρρισία, ανακαλύψαμε πως ήταν μια πόλη μικρή, χτισμένη η περισσότερη σε μια πλαγιά, με ωραίες πλατείες, όμως αρκετή κίνηση. Αυτό μας άλλαξε τα πλάνα. Ξεκινήσαμε για καφέ στην Τρίπολη! Δεν πέρασαν όμως 5 λεπτά και μια πινακίδα που έγραφε "Καλαμάτα" μας έκανε να αλλάξουμε αστραπιαία γνώμη! Σε 40 λεπτά βρισκόμασταν στο λιμάνι και πίναμε από έναν απολαυστικό καφέ εκεί άρχισαν οι πρώτες ενοχλήσεις απο την κούραση…). Αφού καθίσαμε αρκετά σε έναν τεράστιο καναπέ, πήραμε την δύσκολη απόφαση…θα γυρνούσαμε πίσω, κάνοντας μια διαδρομή κάπου 4 ώρες, ενώ από το πρωί ήμασταν στο αυτοκίνητο…

Ξεκινώντας μας πέρασε από το μυαλό (και ευτυχώς μας έφυγε…) η ιδέα να πηγαίναμε στην Σπάρτη για μια τελευταία βόλτα! Τελικά πήραμε την "ανιούσα" (στον χάρτη τουλάχιστον πηγαίναμε προς τα πάνω!). Έμελε όμως να μην αποχαιρετίσουμε ακόμη την Πελοπόννησο. Ένα τηλεφώνημα μας πληροφόρησε ότι δεν ήμασταν οι μόνοι που είχαμε κάνει αυτή την εκδρομή! Χωρίς να καταλάβουμε πως, μέσα σε περίπου 1 ώρα τρώγαμε σουβλάκια στο χωριό Κρεμύδι κοντά στην Καλαμάτα (πίσω πάλι…) μαζί με συγγενείς! Δεν αναφέρω ονόματα εκτώς κι αν γκρινιάξουν αρκετά! Διανυκτερεύσαμε εκεί, κάτι το οποίο ήταν πραγματικό σωτήριο, καθώς είχαμε ήδη διανύσει μια διαδρομή 770 χλμ μέσα σε 12 ώρες.

Το επόμενο πρωί, ξεκούραστοι πια, πήγαμε για καφέ στην διπλανή Πύλο. Ένα υπέροχο μέρος με κάστρο, καταγάλανα νερά (Ιόνιο…), χτισμένη σε μια πλαγιά που κατέληγε στο λιμάνι. Τουριστικό μέρος, με τα κλασσικά μαγαζάκια που πουλούν αναμνηστικά (κι εδώ!). Στην πλατεία πολύς κόσμος απολάμβανε το όμορφο περιβάλλον σε μια από τις πολλές καφετέριες. Κι εμείς το ίδιο φυσικά!!! Η συνέχεια είχε μεσημεριανό στο σπίτι των συγγενών, καφέ στην αυλή, περιήγηση στα αξιοθέατα της περιοχής και ξεκούραση. Περίπου στις 17:00 ξεκινήσαμε τον δρόμο της επιστροφής…ή μάλλον έτσι λέγαμε…

Η Σπάρτη ήταν στόχος από την προηγούμενη ημέρα και δύσκολα θα την γλύτωνε (Spartiaaaaansss…! – δεν άκουσα Χούα Χούα μετά). Είχαμε πληροφορηθεί για μια δύσκολη διαδρομή ανάμεσα στα στενά του Ταϋγέττου…και έτσι ήταν! Αλλα ήταν πραγματικά υπέροχη διαδρομή! Έχοντας οδηγήσει στις βουνοκορφές της βόρειας Πελοποννήσου, δεν πίστευα ότι σε αυτή την εξόρμηση θα μπορούσα να συναντήσω ξανά κάτι τόσο "χορταστικό"! Στενά δρομάκια, άγριο τοπίο, κανένα ίχνος πολιτισμού για αρκετή ώρα, έλατα, ανθισμένες πλαγιές και χωριουδάκια (όπου τα έβρισκες) θαμένα στο πράσινο και κρεμασμένα στις πλαγίες. Ο δρόμος ήταν κάπως απότομος (χεχε, πάρτε gps!) και ήθελε μεγάλη προσοχή, ειδικά με τις πέτρες που βρίσκονταν παντού λόγω των συχνών κατολισθίσεων.

Δυστυχώς κάποια στιγμή άρχισαν να ξεπροβάλουν κάποια καμμένα δέντρα. Και μετά ακολούθησε η μεγαλύτερη σε έκταση περιοχή που έχω δει ποτέ καμμένη…ήταν κρίμα, μεγάλη αμαρτία αυτό που είχε γίνει. Ξερό τοπίο, χωρίς ούτε ίσχνος πρασίνου, βουνοκορφές με δέντρα ξερά και χωριά που αναρωτιέσαι πως γλυτώσαν. Και το χειρότερο…τι τρόμο μπορεί να ένιωσαν όταν πλησίαζε η φωτιά; Οι περιοχές αυτές είναι πραγματικά απομονωμένες, δεν τις προσεγγίζεις εύκολα…η αίσθηση της μοναξιάς σε μια ανάγκη δεν πρέπει να είναι πολύ ευχάριστη…Είναι ίσως συνήθεια όλο αυτό όμως.

Η μεγάλη έκπληξη ήρθε σε υψόμετρο 1300 μέτρων! Πάνω που νομίζαμε πως ήμασταν μόνοι μας σε μια ερημική περιοχή (είχε ακόμη και χιόνια στις απέναντι πλαγιές!) βρήκαμε έναν ξενώνα με μια καφετέρια. Ζεστός cappuchino, απολαυστικότατος…ηρεμία, μια μικρή βόλτα εκεί γύρω…θα ήθελες να κάτσεις πολλές ώρες…Η νύχτα που πλησίαζε όμως μας έκανα να συντομεύσουμε. Λίγες ακόμη στάσεις για να θαυμάσουμε το ορειβατικό κέντρο, τις προστατευόμενες περιοχές με πουλιά υπό εξαφάνιση και τα ποταμάκια που κοιλούσαν παντού. Το πόδι στο γκάζι καθώς τα παγωτά μας περίμεναν στην κεντρική πλατεία της Σπάρτης!

Ο γυρισμός μας βρήκε εξουθενωμένους, αλλα πραγματικά ευχαριστημένους παρόλη την ταλαιπωρία και τα πολλά χιλιόμετρα. Γυρίσαμε ένα μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου σε 2 ημέρες (1 ακόμη για Μονεμβασιά θα ήταν άψογη). Δεν είναι η εκδρομή που κάνεις για να ξεκουραστείς, όμως για φίλους της οδήγησης, των τοπίων και για αυτούς που έχουν παρόμοιες "ανησυχίες" είναι μια υπέροχη πρόταση. Τολμήστε το!

Στο “χωριό” όμως τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Ακούς ήχους της φύσης..τον άερα που φυσά στα κλαδιά των δέντρων, τα ζώα που ζουν ολόγυρα. Όταν βρέχει μυρίζεις το χώμα και τη φύση, ενώ μπορείς να ακούσεις τις στάλες της βροχής να ποτίζουν τη γή. Γύρω σου βλέπεις μόνο δέντρα και πνιγμένα μέσα στο πράσινο, σπίτια. Τίποτα δεν μοιάζει να γίνεται βιαστικά και οι άνθρωποι είναι ήρεμοι. Και όταν βραδιάσει, η ησυχία είναι ο μόνος ήχος που “αιωρείται”. Μερικές φορές διακόπτεται από κάποιο αυτοκίνητο που περνάει, όμως όταν αυτό φύγει τότε ανακαλύπτεις ακόμα πιο έντονα το πόσο βουβή αλλά και υπέροχη είναι η ατμόσφαιρα.

Μερικές ημέρες παραμονής στην επαρχία είναι αρκετές για να μπορέσεις να εκτιμήσεις την αξία της και να γεμίσεις τις μπαταρίες σου για την ζωή στην πόλη. Και πάλι από την αρχή. Από Χριστούγεννα στο Πάσχα, μετά Δεκαπεντάυγουστος και ενδιάμεσα πιθανόν κάποιες μικρότερης διάρκειας “αποδράσεις”, χρόνια τώρα μου δίνουν οριακά το φιλί της ζωής για να αντέξω την έντονη και γεμάτη νεύρα ζωή στην Αθήνα. Όσοι δεν έχουν παρόμοια εμπειρία, ίσως δεν καταλαβαίνουν. Αν το δουν όμως θα σπεύσουν να βρουν διέξοδο και να αποκτήσουν παρουσία κάπου μακριά από την τόσο αγαπητή αλλά ταυτόχρονα κουραστική πόλη.

Με μοναδική συντροφιά το σκάσιμο των ξύλων στο τζάκι, ένα μικρό σπουργίτι στον κήπο που σπάει τη σιγή και στάλες βροχής που σιγοστάζουν από τα κεραμίδια σας αφήνω για την ώρα. Πρέπει να απολαύσω τον φρέσκο Ελληνικό καφέ μου, πνιγμένος από τους “ήχους της ησυχίας” ολόγυρα…

Φφφφφφθθθ…αααχ..αυτός είναι καφές!

Πώς λειτουργεί; Πάρα πολύ απλά! Είναι ένα μεγαλύτερο σε μέγεθος καλαμάκι από το οποίο ρουφάς νερό (όσο βρώμικο ή μολυσμένο και να είναι), το οποίο περνάει μέσα από πολλαπλά φίλτρα και καταλήγει στο στόμα σου καθαρό. Αυτό είναι και το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του. Η φορητότητα και η ανεξαρτησία από το ηλεκτρικό ρεύμα. Όπως καταλαβαίνετε, με αυτή τη συσκευή (η οποία είναι και πολύ οικονομική) θα μπορούσε να λυθεί σε μεγάλο βαθμό το πρόβλημα ύδρευσης πολλών περιοχών του πλανήτη. Φτάνει να προωθηθεί από τα σωστά χέρια και με το σωστό τρόπο και να μην "θαφτεί" από συμφέροντα.

Πίνοντας από το "καλαμάκι της ζωής" οποιαδήποτε πηγή νερού γίνεται πόσιμη. Μην ξεχνάμε οτι πολλές αρρώστιες όπως ο τύφος και χολέρα σχετίζονται με το νερό. Με τη συσκευή αυτή μπορείτε να πιείτε μέχρι και 700 λίτρα νερού με ασφάλεια αφού συγκρατεί και σκοτώνει το 99.999% των βακτηρίων και το 99% των ιών που υπάρχουν σε αυτό. Αναλυτικά στοιχεία για τον τρόπο λειτουργίας του καθώς και επιστημονικά πορίσματα μπορείτε να βρείτε στο επίσημο site της εταιρείας κατασκευής του. Μπορείτε να βρείτε και στοιχεία για την "οικογενειακή" έκδοσή του εδώ.

Τέτοιες ανακαλύψεις δίνουν ελπίδα στον πλανήτη μας και οφείλουμε να τις επικροτούμε!

Απίστευτα πράγματα κάνει η φύση…Κοιτάξτε το καλά! Έτσι ήσασταν κάποτε και έτσι ήταν, είναι και θα είναι ένα μικρό (όχι όμως ανεγκέφαλο!) πλασματάκι 3-4 εβδομάδων του είδους μας. Οπότε τώρα πια, αν σας πει κάποιος ότι έχουν πάρει τα "μυαλά" σας αέρα (ένα μυαλό…δύο μυαλά…) να συμφωνήσετε μαζί του!

Σίγουρα η τεχνολογία μας βοηθά πολύ στο να έχουμε τόσο λεπτομερείς φωτογραφίες. Θαυμάστε παρακάτω (δεν μοιάζει με σακούλα με στάχτη μέσα;) το θαύμα αυτό της φύσης…

Ας σκεπάσει κάποιος το παιδί…

Για περισσότερες πληροφορίες για την πρώιμη εμβρυική περίοδο των ανθρώπων δείτε αυτή τη σελίδα.

Κρίμα που δεν έγινε συνεργασία μεταξύ των δήμων ώστε να εφαρμοστεί το πρόγραμμα σε όλη την Ελλάδα. Ελπίζουμε οτι θα γίνει σύντομα όμως παντού. Μέσα σε όλα αυτά υπάρχει κάτι το θετικό! Η προσπάθεια (και η διαφαινόμενη επιτυχία) αλλαγής της νοοτροπίας των καταναλωτών. Δηλαδή να συνηθίσουν όλοι (και ιδιαίτερα τα μικρά παιδιά – οι αυριανοί πολίτες) να χρησιμοποιούν οικολογικά προϊόντα, ανακυκλώσιμα. Αυτό είναι σημαντικό και κρίσιμο.

Ακόμη καλύτερο θα ήταν να αρχίσουμε να χρησιμοποιούμε πάνινες σακούλες τις οποίες θα έχουμε μαζί μας και θα χρησιμοποιούμε πολλές φορές. Όπως και νά’ χει είμαστε σε καλό δρόμο, οπότε ας μή γκρινιάζουμε! Αλλά δεν θα πάω για ψώνια στο κέντρο…αν πάει κάποιος να του πω να μου ψωνίσει!

Όχι στις πλαστικές σακούλες!!!

ΥΓ: Όταν πετάμε στους ειδικούς κάδους τα πράγματα που συλλέξαμε για ανακύκλωση, τα οποία μαζεύουμε σε πλαστικές σακούλες…τί τις κάνουν τις σακούλες αφού δεν είναι ανακυκλώσιμες..;;

Μετά από έναν χρόνο αποφάσισαν να το βρούν, για να δουν αν είναι καλά. Οι υπεύθυνοι που ανέλαβαν τη μεταφορά του, τους είπαν οτι ήταν αδύνατον να τους θυμάται, οτι είναι αδύνατον να τους νοιώθει σαν φίλους…δείτε το video…

Από τις προηγούμενες δημοτικές εκλογές (2006) όλοι οι υποψήφιοι δήμαρχοι που ήταν στην εξουσία αποφάσισαν να παίξουν το "χαρτί" της ανακύκλωσης. Έτσι λοιπόν, γέμισαν τους δήμους με τους γνωστούς μας πράσινους κάδους και μας έδωσαν ειδικές σακκούλες για να μαζεύουμε εκεί τα ανακυκλώσιμα υλικά. Πολύ καλή η σκέψη, όπως και η κίνηση. Όμως για να λειτουργήσει κάτι τέτοιο σωστά πρέπει να έχεις και τα σωστά θεμέλια. Τι εννοώ; Για μια πόλη όπως η Αθήνα χρειάζονται τουλάχιστον 5 μονάδες μεταποίησης ανακυκλωσίμων (σύμφωνα με τον πρόεδρο των εργαζομένων στη χωματερή), ενώ λειτουργούν μόνο οι 2. Επίσης, πολλοί ασυνείδητοι πετούν τα σκουπίδια τους εκεί με αποτέλεσμα να αναγκαστούν οι δήμοι να οδηγήσουν όλο το περιεχόμενο μαζί με τα υπόλοιπα…στη χωματερή. Τα θεμέλια λοιπόν δεν είναι ισχυρά. Δεν υπάρχει ούτε σωστή προετοιμασία, ούτε συνείδηση υπευθυνότητας απέναντι στο περιβάλλον και τους συνανθρώπους μας. Ευτυχώς, ακόμη κι έτσι, γίνεται κάποια υποτιπώδης προσπάθεια για ανακύκλωση.

Ας μην ξαναδούμε τέτοιες εικόνες.

Τι γίνεται όμως με τα υπόλοιπα υλικά; Τι γίνεται με τα ηλεκτρονικά απόβλητα, τα Απόβλητα Ηλεκτρικού και Ηλεκτρονικού Εξοπλισμού (Α.Η.Η.Ε.); ¹Οι υπολογιστές, τα περιφερειακά τους (οθόνες, εκτυπωτές κ.λπ.) και γενικότερα τα ηλεκτρονικά είδη περιέχουν εκατοντάδες υλικά και ουσίες που μπορούν, υπό ορισμένες συνθήκες, να καταστούν ιδιαίτερα επικίνδυνες και επιβλαβείς τόσο για το περιβάλλον όσο και για τον άνθρωπο. Τέτοια υλικά είναι διάφορα βαρέα μέταλλα, όπως ο μόλυβδος, το κάδμιο, ο υδράργυρος, το χρώμιο, το βάριο, το αντιμόνιο, ορισμένα είδη μη βιοδιασπώμενων πλαστικών και πολλά άλλα. Οι παραπάνω ουσίες υπάρχουν σε υπολογίσιμες ποσότητες στις μπαταρίες των υπολογιστών, στους καθοδικούς σωλήνες των οθονών, στα ηλεκτρονικά κυκλώματα, στους πυκνωτές, στα δοχεία μελάνης (cartridges) και στα toners των εκτυπωτών, στα διάφορα πλαστικά μέρη των συσκευών και αλλού. Κάτω από ειδικές καταστάσεις, όπως είναι λ.χ. η καύση του πλαστικού του υπολογιστή ή η μη υγειονομική ταφή ενός εξαρτήματος, κάποιες από τις ουσίες αυτές μπορεί να απελευθερωθούν στη φύση και να μολύνουν τον αέρα, το έδαφος και τους υδάτινους πόρους. Ενδεικτικά, μία οθόνη υπολογιστή περιέχει από ένα έως και τρία κιλά μόλυβδου, ποσότητα που αρκεί για να μολύνει μια μικρή λίμνη. Τα ίδια ισχύουν και για άλλα βαρέα μέταλλα, τα οποία λόγω τοξικότητας εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους όχι μόνο για το περιβάλλον αλλά και για την υγεία. Διαβάστε περισσότερα εδώ.

 Πριν μερικά χρόνια είχα μια καμένη οθόνη. Δεν μπορούσα να αποδεχτώ να την πετάξω στα σκουπίδια (το έχω δει πολλές φορές να γίνεται αυτό) και έτσι αποφάσισα να βρω μια εταιρεία που θα την πάρει για ανακύκλωση. Έψαξα πάρα πολύ αλλά τίποτα. Πήρα τηλέφωνο στον δήμο και η απάντηση που πήρα ήταν οτι "υπήρχε ένα πιλοτικό πρόγραμμα που κράτησε 2 μήνες αλλά σταμάτησε λόγω μη συμμετοχής". Μήπως δεν ανακοινώθηκε κάν..; Μετά από πολλά τηλεφωνήματα κάποιος μου είπε "πάρε την οθόνη σου και πέτα τη στα σκουπίδια. Αφού ακόμη και για ανακύκλωση να την πας, αυτοί θα την πετάξουν!". Μπράβο σε όλους…(τελικά την οθόνη την πήρε μετά απο πολύ καιρό ο κλασσικός παλιατζής).

Σήμερα, 2-3 χρόνια μετά, σκέφτηκα να δω πως είναι η κατάσταση πλέον. Αρχίζει και συζητιέται άλλωστε ο ρόλος της ανακύκλωσης στη ζωή μας, κοιτάμε για οικολογικά αυτοκίνητα, για οικολογικούς υπολογιστές και ψάχνουμε τρόπους μείωσης της κατανάλωσης στο ρεύμα, στο πετρέλαιο, τη βενζίνη και σε κάθε τι αναλώσιμο (σε όλα τα φθηνά δηλαδή ). Τι κάνουμε όμως με τους παλιούς μας υπολογιστές; Τους παίρνει πάλι ο παλιατζής..;

Κέντρο περισυλλογής και μεταποίησης Α.Η.Η.Ε. (που αλλού) στο εξωτερικό

Υπάρχουν οι οργανώσεις Ecorec, Ecocity και Electrocycle οι οποίες αναλαμβάνουν να μεσολαβήσουν ώστε να μπορέσουν μεγάλες εταιρείες και δήμοι να οργανώσουν κάποιο αποδοτικό πρόγραμμα ανακύκλωσης. Σίγουρα υπάρχουν και άλλες, μικρότερες ή μεγαλύτερες. Το πρόβλημα παραμένει στο πως μπορεί ο κάθε πολίτης να ανακυκλώσει μια συσκευή (κινητό, οθόνη, υπολογιστής, εκτυπωτής κλπ) αυτόβουλα. Δυστυχώς δεν υπάρχει αυτή η δυνατότητα, ειδικά αν δεν ξέρει πως να ψάξει. Στον δήμο που μένω, μέσα από έρευνα που έκανα στο site της Ελληνικής Εταιρείας Ανακύκλωσης (Ecorec) ανακάλυψα οτι μπορείς να πας τις συσκευές σου γκαράζ του δήμου! Δηλαδή για ακόμη μια φορά, κάτι τόσο σημαντικό το αφήσαν κρυμμένο, προφανώς για να μην αναγκαστούν να ασχοληθούν γι’ αυτό. Δείτε εδώ μια λίστα για το πού μπορείτε να βρείτε το σημείο ανακύκλωσης ηλεκτρικών και ηλεκτρονικών συσκευών στο δήμο σας.

Πάμε όλοι μαζί!

__________

¹Απόσπασμα από το Go-Online.Gr.

Συνεχίζω και αναφέρω πως το 2100 οι καύσωνες αυτοί θα είναι σχεδόν "ψύχος" . Αυτό σημαίνει οτι τα παιδιά μας (ή τα εγγόνια μας) θα ζήσουν σε αυτό το κλίμα. Φανταστείτε τι θα γίνει αργότερα…

Αυτά δεν είναι σενάρια απλά. Είναι η θλιβερή πραγματικότητα που ζούμε και δημιουργούμε όλοι μας καθημερινά. Όταν αντιμετωπίζουμε το "σπίτι" μας, τον πλανήτη μας, με αυτό τον τρόπο είναι επόμενο να συμβεί κι αυτό. Πρέπει να γίνουν αποφασιστικά βήματα για την προστασία του πλανήτη και όλοι μας να πάρουμε μέρος. Είναι πολύ κοντά το "κακό". Και από ότι παρατηρούμε καθημερινά…έχει ήδη αρχίσει…

Μέσα στην θλίψη που μου προκάλεσε το άρθρο αυτό διάβασα οτι υπάρχουν σχέδια άμεσης ανάπλασης του πεδίου του άρεως, στην Αθήνα. Είναι τουλάχιστον μια αρχή…

Και παρακάτω σας παραθέτω μια από τις πιο απίστευτες εκθέσεις (σχετικά με το χιόνι) που έχω διαβάσει στη ζωή μου. Διαβάστε προσεκτικά!

Στο video του οποίου το link παραθέτω εδώ μπορείτε να δείτε τι αντίκρισα…

Είναι σκηνές από ένα οικόπεδο μέσα στο οποίο σφάζουν ζώα τα οποία εκτρέφουν. Το τραγικό είναι οτι τα ζώα αυτά τα χτυπούν βάναυσα μέχρι αυτά να ζαλιστούν, στη συνέχεια τους βγάζουν το δέρμα ενώ αυτά είναι ακόμη ζωντανά (!!!) και σπαρταρούν υποφέροντας. Τέλος τα "πετούν" σαν πατσαβούρες (συγχωρέστε μου τον χαρακτηρισμό) σε ένα container μέχρι αυτά να καταλήξουν…παρατηρήστε (αν το δείτε το video τελικά) οτι στον περιβάλλοντα χώρο ακούγονται ομιλίες και γέλια. Σαν να είναι κάτι το καθημερινό για όσους είναι παρόντες…

Αν έχετε το στομάχι να δείτε το video (προειδοποιώ! Είναι ΠΟΛΥ βάρβαρο) θα το θυμάστε για όλη την υπόλοιπη ημέρα…ειδικά το δύστυχο ζώο που του τραβάνε με πολύ μανία το δέρμα και στη συνέχεια κοιτάζει την κάμερα υποφέροντας…

Υπάρχει μια οργάνωση για την προστασία των ζώων από τους ανθρώπους που τα εκμεταλεύονται και τα βασανίζουν η οποία ονομάζεται People for the Ethical Treatment of Animals (PETA). Εκεί θα βρείτε περισσότερες πληροφορίες για όλα τα σχετικά. Επίσης εδώ μπορείτε να βρείτε video με θεματολογία γύρω από τα δικαιώματα των ζώων.

Ας σταματήσει επιτέλους αυτή η κατάσταση…