Πρόσφατα δυστυχώς η μαμά πατρίδα (τί της χρωστάμε οι χριστιανοί;) κάλεσε ένα πολύ κοντινό μου πρόσωπο. Όπως κι εγώ τότε, έτσι κι αυτός, αναγκάστηκε να κουρευτεί (δεν ξυρίστηκε αφού πήγε ναυτικό) και να "πακετάρει". Να πατήσει μια παύση ενός χρόνου…απλά χαμένου. Τουλάχιστον του πάει (κι αυτουνού) το κοντό μαλλί.

Είχα την τύχη και την ατυχία να πάω μαζί του για να παρουσιαστεί. Φυσικά για εμένα δεν θα μπορούσε να ήταν αλλιώς. Ήθελα οπωσδήποτε να είμαι παρόν… Προσπάθησα να μην φερθώ όπως μου φέρθηκαν οι δικοί μου άνθρωποι όταν με πήγαν στην "πύλη του διαβόλου". Να μην κάθομαι και να κοιτάζω μέχρι να εξαφανιστεί από τον ορίζοντα. Αλλά δεν μπορούσα…δεν ξέρω γιατί (τώρα τους καταλαβαίνω). Πιστεύω οτι το έκανα επειδή ήξερα πως ένιωθε..είναι πολύ άσχημο να αφήνεις τους ανθρώπους με τους οποίους ζεις και να αποδεχθείς όλα αυτά τα οποία έπονται. Πρωινό ξύπνημα, ξύρισμα κάθε μέρα, αγκαρία, τρέξιμο και παρελάσεις, σκοπιές…έλεος! Αφού αργά και βασανιστικά πέρασε την πύλη και έδωσε τα στοιχεία του, όλοι μαζί μπήκαν σε ένα pullman και δρόμο για εξετάσεις, χαρτιά και ξεβρακώματα.

Η αλήθεια είναι οτι όλα αυτά μου ήταν γνώριμα, αλλά όχι ευχάριστα. Δεν μπορώ να ξεστομίσω κλισέ τύπου "θα περάσει ο καιρός", "δεν είναι τίποτα" και "θα γίνεις άντρας". Όχι, δεν ισχύει τίποτα από αυτά. Είναι λόγια όσων θέλουν να δικαιολογήσουν τον παραλογισμό του στρατού. Η πραγματικότητα είναι οτι "ο καιρός περνάει βαρετά", "είναι ένα χάσιμο χρόνου" και "αυτό περίμενα εγώ…". Έτσι, πάνω που κόντευα να ξεπεράσω την κακή ανάμνηση, επανήλθε στη ζωή μου. "Πέρασε όλη η θητεία μπροστά από τα μάτια μου".

Πιστεύω πως δεν θα είμαι από τους πατεράδες (αν έχω την τύχη να γίνω) που δεν θα φουσκώνουν από υπερφάνια όταν το τέκνο τους πάει στο στρατό…

Άιντε να τελειώνει κι αυτός..! Ξάδελφε ναύτη, τέντωσέ τους όλους!!!

“Ψαράς” ή “Ψάρι” ΄”Ψάρακλας”

Η πιο διάσημη από όλες τις εκφράσεις το στρατού. Χρησιμοποιείται αρκετά και έξω αλλά αντικατοπτρίζει άψογα την αίσθηση που έχεις μόλις μπαίνεις σε ένα στρατόπεδο.”Ψαράς” θεωρείται ο νέος στρατιώτης, αλλά επίσης και αυτός που δεν είναι άνετος αλλά έχει άγχος. Πιθανή προέλευση είναι το ότι ένας νέος στρατιώτης είναι σαν ψάρι έξω από τα νερά του. Φυσικά, θεωρείται μεγάλη ντροπή να είσαι “ψάρι” και εναγονίως όλοι προσπαθούν να αποδείξουν ότι έχουν “ξεψαρώσει” (έτσι πέφτουν και οι πιο πολλές “καμπάνες” – ώπ!).

“Καμπάνα”

Αρκετά κοινή αλλά και τρομακτική έκφραση. Καμπάνα είναι η τιμωρία. Αναλόγως με την γκέλα που έχεις κάνει τρως και την ανάλογη “καμπάνα”! Πιθανόν να λέγεται έτσι λόγω του ότι τη στιγμή που ακούς την ποινή σου ηχεί (πραγματικά!) σαν καμπάνα!

“Τέντα”

Ομολογώ ότι δεν είχα ακούσει αυτή την έκφραση από την αρχή (καθόλου στο κέντρο εκπαίδευσης). Ήταν το πρώτο που άκουσα όμως την πρώτη ημέρα μου στην παραμεθώριο. Το πρώτο πρωινό άκουσα “Ψαράδεεεεςςς…Τέντωθείτε..! Τέντααααααα..!!!”. Προέρχεται από την μανία που διασπείρει ο στρατιωτικός τρόπος ζωής να είναι όλα τετραγωνισμένα και τεντωμένα. Τέντα το κρεβάτι, τέντα το Μ71, τέντα η παραλλαγή, τέντα προσοχή οι στρατιώτες, τέντα…τέντα…τέντα…Ομολογώ πως έφτασα σε σημείο να λέω τέντα για τα πάντα. “Πάω να τεντώσω μια μακαρονάδα” (χωρίς λόγο, έτσι απλά, επειδή θα την φάω!), “Ήρθε αυτός και με τέντωσε” (μου έβαλε να κάνω κάτι), “Αυτός είναι πολύ τέντα” (είναι αγχωμένος) και άλλα πολλά. Φανταστείτε κάτι…τώρα πολύ απλά μπορείτε να το τεντώσετε! Τέντα το blog!

“Δεν σε χάλασε;”

Αυτή είναι η πλέον εκνευριστική έκφραση. Το λές σε κάποιον όταν του έχει τύχει κάτι στραβό για να τον ειρωνευτείς. “Σκοπέτο 3-6; Δεν σε χάλασε;!“, “Έφαγες 10 μέρες φυλακή; Δεν σε χάλασε ψαρά;!“. Το μόνο που σου λείπει όταν κάτι έχεις πάθει είναι ένας ανόητος να σε ειρωνεύεται. Αλλά περιέργως…κανείς δεν ενοχλείται όταν το ακούει στον στρατό. Λες και τους αρέσει να πειράζουν ο ένας τον άλλο.

“Γκαντζολία” και “Γκαντζολόνησο” και “Μποχαλία”

Είναι ο Έβρος, η Σαμοθράκη (ανήκει στον νομό Έβρου) και η Κώς αντίστοιχα. Δεν γνωρίζω γιατί λέγονται έτσι, αλλά το δέχομαι απλά! Για την “Μποχαλία” λέγεται πως είναι για να κοροϊδέψουν τους ντόπιους επειδή έλεγαν στο παρελθόν τα “μπουκάλια”, “μποχάλια”! Φυσικά υπάρχουν αναλόγως και διάφορα άλλα συνθετικά που προκύπτουν από τα ονόματα αυτά, όπως τα “γκαντζολοκούνουπα” που είναι τα μεγάλα κουνούπια που υπάρχουν στον Έβρο! Είναι πραγματικά μεγάλα!

“Μπιφτέκι”

Τι να πω τώρα; Με λίγα λόγια…Μπιφτέκι είναι όταν κάποιος σε “χώνει” να κάνεις μια υπηρεσία του γιατι αυτός δεν μπορεί ή απλά καθυστερεί να σε αλλάξει στην υπηρεσία. “Ω ρε φίλε! Έφαγα μπιφτέκι μια ώρα!”. Γιατί όχι κεφτές..;

“Χωσέ”

Αποτελεί τρομακτική έκφραση στον στρατό. Σημαίνει ότι κάποιος πρέπει να “χωθεί” και να κάνει μια υπηρεσία που κανονικά δεν ήταν δική του. Μια “χωσέ” υπηρεσία δηλαδή. Συνήθως όταν κάποιος έρχεται και σου ζητάει να κάνεις “χωσέ” σου υπόσχεται “καβάντζομα” (ας μην το θεωρήσω λέξη του στρατού αυτό…) στην επόμενη υπηρεσία σου! “-Που πάς ρε; Δεν είσαι εξοδούχος; -Άσε ρε φίλε. Χωσέ 6-9…”

“Δεν προλαβαίνω”

“Δεν προλαβαίνω! Δεν προλαβαίαιαιαιαινωωω!!” Αυτό ακούγεται από όλους όσους είναι στο παρα πέντε για μετάθεση ή απόλυση. Ότι και να πρέπει να γίνει, αυτοί…δεν προλαβαίνουν! Φεύγουν!

“Σε παίρνει για πολλά”

Κλασσική έκφραση παλιού στρατιώτη απέναντι σε έναν νέο. Ο νέος (ψάρακλας) έχει πολλές ημέρες ακόμη να υπηρετήσει. Προλαβαίνει να κάνει λοιπόν…πολλά ακόμα!

“300 και σήμερα! Είναι πολλέεεες;;;”

Έτσι περνάει ο καιρός στον στρατό! Κάθε μέρα ο καθένας μετράει τις ημέρες του (οι έξυπνοι δεν το κάνουν ). 360 και ήμεραααα…300 και σήμεραααα…150 και σήμεραααα…κάπου εκεί σε ακούει ένας με 10 ημέρες (και σήμερα) και σου λέει (σε στύλ “Έλα Αλέκο!”)…”Πόσεεεεςςς; Αααααχαχαχαχαχαχααα!!!”. Καμία και σήμερα…είναι πολλές;

“Δε ν τη παλεύω”

Το λέει η λέξη! Δεν ξέρω ποια είναι αυτή την οποία δεν παλεύει κανείς, αλλά έτσι είναι! Όταν κάποιος δεν αντέχει άλλο, έχει βαρεθεί ή κουραστεί, λέει αυτό! Μπορείς να υπερβάλεις λέγοντας και “δεν τη παλεύω κάστανο!”…

“Λελέ”

Αυτή η έκφραση κερδίζει πραγματικά τον τίτλο της πιο χαζής έκφρασης του στρατού. Με την λέξη αυτή ζουν και αναπνέουν όσοι είναι προς απόλυση. Σημαίνει οτι απολύεσαι. Ότι φεύγεις και τα αφήνεις όλα. Κάποιοι έχουν βγάλει κάποια εξήγηση για την προέλευση της λέξης αλλά μου διαφεύγει. ( Συμπλήρωμα: Σημαίνει Λήξη Ενός Λανθασμένου Έτους). Έτσι λοιπόν όσοι απολύονται (μερικοί το λένε και 5-6 μήνες πριν!) είναι λελέ. Είναι τίτλος, αξίωμα. “Άστον αυτόν να κοιμάται…είναι λελές”, “Τώρα στα λελέ μου με βάλαν και βαράω σκοπέτο 3-6;”, “Πού’σαι ρε λελεδιάρη;”. Και τέλος…φυσικά οτιδήποτε κελαηδάει…είναι “λελεδόνι”!!!

Αν μου ξέφυγε κάποια από τις εκφράσεις που προσπάθησα να συγκεντρώσω, συγχωρέστε με. Είναι επειδή προσπαθώ να τα ξεχάσω όλα αυτά και να αποφύγω να τα χρησιμοποιώ πλέον! Παρόλα αυτά παρακαλώ, στείλτε μου νέες εκφράσεις που μπορεί να διέφυγαν μαζί με τις ερμηνίες τους. Λελέ!

ΥΓ: Ευχαριστώ τον φίλο Δημήτρη Μπερκέτη που μου θύμισε την εννοιολογική σημασία της λέξης ΛΕΛΕ.

ΥΓ2: Ο αναγνώστης Σάκης Σ. συμπληρώνει επίσης τα εξής (τον ευχαριστώ πολύ!):

1) Στο “ψάρι” : Έχω ακούσει 2 λόγους για τους οποίους ένας νεοσύλλεκτος αποκαλείται “Ψάρι”.

α) Γιατί όταν μπαίνει στο στρατόπεδο δεν μπορεί να προσαρμοστεί αμέσως στο πρόγραμμα του στρατού και κοιτάει συνέχεια δεξιά και αριστερά (όπως κάνουν τα ψάρια) για να δει τι κάνουν και οι άλλοι να ακολουθήσει. Π.Χ. Που παίρνουν αναφορά, που γίνεται η φρουρά κλπ.

β) Οτι του πει κάποιος “παλιός” το πιστεύει γιατί δεν έχει ιδέα το τι γίνεται εκεί μέσα. (“τ’αγκίστρι” που λέμε)

2) Στο “Χωσέ” εκφράσεις για να καταλάβει ο άλλος οτι πάλι σε χώσανε : “Χωσέ Αρμάντο” & “Χωσέ Κουέρβο”

3) Έκφραση “Δεν με πιάνει τίποτα!” : Όταν κάποιος οπλίτης είναι στα “λελέ” του και καλά σαν παλαίουρας δεν δέχεται διαταγές από κανέναν. Π.χ. – Φίλε, είπε ο ανθύπας (ανθυπασπιστής) να πάμε να κόψουμε τα χόρτα το απόγευμα. – Άσ’το κολλητέ! Δεν με πιάνει τίποτα! Ούτε κόψιμο!

Από σήμερα αρχίζει το πιο δύσκολο (καθώς λένε) κομμάτι της ζωής μου. Αφού εξουδετέρωσα κάθε πιθανή υποχρέωση με το κράτος, πλέον αρχίζει το πάρε δώσε (ή μήπως μόνο το δώσε..;) με αυτό. Εύχομαι κουράγιο σε όσους θα πάνε κι αυτοί στον στρατό. Θα φύγει κι αυτό. Όχι πολύ γρήγορα, αλλά σταθερά θα μειώνεται μέχρι που θα γίνουν πολύ πιο γρήγορες οι εξελίξεις. Παρακαλώ πολύ σε αυτούς που λένε ότι "έλα μωρέ, δεν είναι και τίποτα", να πάψουν να το λένε. Είναι και παραείναι. Απλώς τα λόγια είναι εύκολα εκ του ασφαλούς.

Τέλος, για να μην κλείσω με πικρία, οφείλω να αναφέρω πως ο ελληνικός στρατός δεν είναι και τόσο κακός. Έχει πολύ καλά στοιχεία και ναι…θα μπορούσα να πω και μερικούς πολύ καλούς ανθρώπους. Κάποιους ανθρώπους που αγαπούν αυτό που κάνουν, αλλά καταλαβαίνουν κι αυτούς που δεν το αγαπούν και το κάνουν απο υποχρέωση. Κάποιους ανθρώπους που είναι…ανθρώπινοι. Να είναι πάντα καλά.

Εύχομαι επίσης σε όλους τους φαντάρους να είναι καλά και να τελειώσουν όσο το δυνατόν πιο ανώδυνα τη θητεία τους. Και φυσικά, δεν συμφωνώ με το τραγούδι που λέει "τρέλανέ τους όλους, μην τρελαθείς". Ηρεμία. Είμαστε όλοι το ίδιο. Μπορούμε να συμβιώσουμε αρμονικά. Οι παρέες που μπορούν να δημιουργηθούν και οι φιλίες είναι παντοδύναμες μέσα από το στρατό. Φτάνει να υπάρχει καλή διάθεση και να απουσιάζει η καχυποψία.

Μέσα από το blog μου σας χαιρετώ! Θα είμαι εδώ όσο πιο πολύ μπορώ!

(πολίτης) Κώστας

Προσπαθήσαμε να εξηγήσουμε ότι δεν υπάρχουν άτομα για να καλύψουν τις υπηρεσίες αλλά η απάντηση ήταν αποστομωτική…"για όσους μείνουν μέσα στις γιορτές, η υπηρεσία θα φροντίσει να είναι στολισμένα, ώστε να νιώθετε όμορφα". Σαν βόμβα ήχησαν τα λόγια αυτά όπως καταλαβαίνετε. Η ιδέα κάποιων για τους φαντάρους είναι ότι είναι κάποια άβουλα όντα που πρέπει να διασκεδάζουν όποτε τους λένε και για όσο τους λένε. Προσωπικά προτιμώ να μην είναι στολισμένα, ακριβώς γιατί μου θυμίζει τι χάνω.

Επίσης, να μην ξεχάσω να αναφέρω οτι θα κάνουμε εκδήλωση με τραγούδια! Φυσικά…φαντάροι θα τραγουδάνε, φαντάροι θα διασκεδάζουν! ΚΙ αν θες ας μην το κάνεις…

Έτσι έγινε με εμένα…στα 17 μου και ενώ μέχρι τότε είχα πάντα το ίδιο ακριβώς κούρεμα και την ίδια εμφάνιση γενικότερα, άλλαξα πολύ. Άφησα μακρυά μαλλιά. Ένα χαρακτηριστικό που σημάδεψε την υπόλοιπη μέχρι πρόσφατα ζωή μου. Φυσικά πέρασα την "καταραμένη" φάση όπου τα μαλλιά είναι καπέλο και φουντωτά, αλλά όταν μακρύναν αρκετά, απλώς βρήκα την προσωπικότητά μου…

Πιστεύω πως άλλαξα πολύ από τότε. Μου άρεσε το νέο μου στυλ και ένοιωθα πιο άνετα. Δεν μπορώ να βρω ακριβώς την φράση που ταιριάζει εδώ…δεν ξέρω τι ακριβώς μου προσέφερε η νέα αυτή εμφάνιση…απλώς μου άρεσε! Ήταν πιο επαναστατική, πιο rock, πιο άγρια, πιο ωραία στα μάτια μου…με εξέφραζε! Διαμόρφωσε την προσωπικότητά μου πιστεύω. Όχι, δεν έγινα επαναστάτης, ούτε heavy-μεταλλάς κτλ. Απλώς ήμουν πιο κοντά σε αυτό που ήθελα να είμαι!

Όταν παρουσιάστηκα στο στρατό, όπως είναι φυσικό για όλους, κουρεύτηκα…μετά από 9 χρόνια…Προσωπικά ήμουν ψύχραιμος αφού το "χώνευα" για μήνες. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω μεγάλο πρόβλημα τώρα που έχω κοντά μαλλιά. Κάνω μπάνιο σε 5 λεπτά και τα μαλλιά μου στεγνώνουν μόνα τους, ενώ είμαι πάντα χτενισμένος. Επίσης, το καλοκαίρι δεν ιδρώνω και δεν δένονται κόμπους όταν φυσάει. Όλα αυτά είναι τα υπέρ. Τα κατά..; Μου λείπει η παλιά μου εμφάνιση…το στυλ μου, αυτό που με εξέφραζε…

Δεν ξέρω αν θα τα ξαναφήσω τώρα πια..ίσως ποτέ ξανά. Άλλωστε είναι μεγάλη διαδικασία. Πιστεύω όμως ότι με έχει αλλάξει και σαν άνθρωπο αυτή η επιφανειακή (κατά τα άλλα) αλλαγή. Με έχει κάνει να νιώθω αλλιώς για εμένα. Ίσως απλά να με έχει "τρομάξει", καθώς έδιωξα πλέον από πάνω μου και το τελευταίο ίχνος του "παιδιού" που είχα μέσα μου. Στον καθρέπτη τώρα είναι κάποιος άλλος…θα τον συνηθίσω κι αυτόν, που θα πάει…

Για την ιστορία, δείτε δυο φωτογραφίες με το πρίν και το μετά.

Τα παλιά τα χρόνια                                                            Σήμερα        

Και επειδή ξέρω πολύ καλά τι σημαίνει το θέμα της εμφάνισης για ακόμη ένα πολύ αγαπημένο πρόσωπο (ο οποίος θα περάσει σύντομα την ίδια διαδικασία αλλαγής) παραθέτω μια από τις αγαπημένες μου φωτογραφίες μαζί του και του την αφιερώνω.

 
  Κώστας και Τάκης

Πριν καταταγώ στο στρατό συνήθιζα να κάθομαι με τις ώρες στον υπολογιστή μου. Κυρίως βράδυ όμως. Όταν είχα δουλειά δεν άντεχα να την κάνω ημέρα. Περίμενα να νυχτώσει. Στον στρατό τα πράγματα είναι αλλιώς. Καθημερινό ξύπνημα στις 6:30, ύπνος το μεσημέρι και νωρίς το βράδυ. Και πάλι απ’την αρχή.

Όταν ήρθα από την άδεια μου (πριν 4 ημέρες) είχα συνηθίσει σε αυτόν το ρυθμό (ο οποίος θεωρώ ότι είναι πολύ πιο φυσιολογικός και “υγειής”) και μου άρεσε. Αυτό το post το γράφω στις 5 τα ξημερώματα. Έτσι απλά, την όμορφη συνήθειά μου την πέταξα στα σκουπίδια. Το πρωί θα σηκωθώ κατά τις 10 και βάλε (ακόμη ξυπνάω νωρίς). Το επόμενο βράδυ πιθανολογώ πως θα γίνει το ίδιο κ.ο.κ. Το επόμενο πρωινό θα ξυπνήσω αργότερα, ώσπου σιγά-σιγά θα γίνω ο άνθρωπος που ήμουν πρίν.

Το πρόβλημα είναι ότι σε 6 ημέρες παρουσιάζομαι στην επόμενη μονάδα. Τότε θα πρέπει (με φοβερή δυσκολία) να επιστρέψω στον χαμένο πλέον ρυθμό μου…

Το ταξίδι της επιστροφής μου από τη Σαμοθράκη ήταν αναπάντεχα γρήγορο και ευχάριστο! Όλα και όλοι με βοήθησαν να επιστρέψω όσο το δυνατόν πιο γρήγορα! Τα γεγονότα είχαν ενδιαφέρον, εκπλήξεις και ανατροπές! Στα γρήγορα:

• Ώρα: 06:30. Χάθηκε το χαρτί της άδειας μου. (0-1) Ευτυχώς ο διοικητής ήταν στο στρατόπεδο και μου έβγαλε ένα νέο επιτόπου! Το λεωφορείο περίμενε με δική του εντολή για 10 λεπτά ώστε να πάω κι εγώ! (1-1)
• Ώρα: 07:20. Βγάλαμε τα εισητήρια για το καράβι και προλάβαμε να μπούμε ακριβώς στην ώρα μας παρόλη την καθυστέρηση του λεοφωρείου. (2-1)
• Ώρα: 10:40. Φτάσαμε πολύ γρήγορα στην Αλεξανδρούπολη. Φτάνοντας σκέφτηκα να πάρω τηλέφωνο στο αεροδρόμιο μήπως και προλάβω την πτήση των 11:00. Είχα κλείσει τηλεφωνικώς εισητήριο για πτήση των 17:10. Υπήρχαν εισητήρια (3-1), όμως θα έπρεπε να ήμουν εκεί μέχρι τις 11:00! Τηλεφώνησα σε ράδιο ταξί να με περιμένει απ’έξω.
• Ώρα: 10:41. Απίστευτό αλλά με το που βγήκα από το πλοίο ένας”ταξιτζής” με φώναζε 5 μέτρα μακριά! Άμεση επιβίβαση και κούρσα! (4-1). Δυστυχώς είχε πολύ κίνηση με έντονο μποτιλιάρισμα. (4-2) Να’ναι καλά ο άνθρωπος, γνώριζε όλα τα κόλπα και σε χρόνο ρεκόρ με πήγε στο αεροδρόμιο αφού “έκοψε” δρόμο μέσα από το λιμάνι και κάτι στενά! (5-2)
• Ώρα: 11:01. Ήουν πολύ κοντά στο να προλάβω! Μπήκα φουριόζος μέσα και πήγα στα εισητήρια. Την ώρα εκείνη “έκλεινε” η πτήση. Αλλά η υπεύθυνη με κατάλαβε και έδωσε εντολή να με περιμένουν!! (6-2) Το μόνο που πρόλαβα να κάνω ήταν να ειδοποιήσω την αδερφή μου να έρθει να με πάρει από το αεροδρόμιο! Κανείς άλλος δεν ήξερε κάτι!
• Ώρα: 11:15. Επιβιβάστηκα στο αεροπλάνο! (7-2) Ήταν αλήθεια! Είχα προλάβει και σε λίγο θα ήμουν στο σπίτι μου!
• Ώρα: 12:10. Η αδερφή μου με περίμενε έξω ακριβώς από την πύλη και μπήκα στο αυτοκίνητο με το που βγήκα! (8-2)
• Ώρα: 13:10. Τέλος! Σπίτι μου σπιτάκι μου…

Πιστεύω οτι αν το σύμπαν είναι με το μέρος σου όλα μπορούν να πάνε καλά (σκορ: 8), ακόμη κι αν σου τύχουν αναποδιές (σκορ: 2)!!! Επιτέλους τώρα πια κάθομαι στο αγαπημένο μου γραφείο και γράφω από τον υπολογιστή μου. Έχω γύρω μου τους ανθρώπους μου και σε λίγο θα πάω για μπύρες με φίλους…αυτά είναι!!!

Το λιμάνι

 Το λιμάνι – Μαγαζιά

 Το κάστρο στη Χώρα

Μετά από την βασική εκπαίδευση (η οποία εμείς νομίσαμε ότι ήταν σκληρή αλλά μετά μάθαμε την αλήθεια…) ήρθε η πρώτη μετάθεση! Το όνειρο να παραμείνω στο “βυσματικό” σώμα υλικού πολέμου (στο οποίο αν δείτε το βιογραφικό μου θα καταλάβετε πως λόγω σπουδών μπήκα κα-νο-νι-κά) έλειξε απότομα καθώς πήρα τον δρόμο για το Πυροβολικό…ακόμη πιο απότομα ήχησε στο αυτί μου η μονάδα που μου κληρώθηκε…Σαμοθράκη! Δυστυχώς ή ευτυχώς κάπου εκεί έγινε κάτι το απροσδόκητο…έσπασα το πόδι μου στον δρόμο για την παρέλαση της 25ης Μαρτίου…

Αυτό με οδήγησε στο να χάσω ένα σεβαστό ποσό θητείας σε άδεια αλλά και όλη την κανονική μου άδεια για να μην υπηρετήσω περισσότερο (αχ αυτή η πατρίδα!)…

Η ειδικότητα μου στο Πυροβολικό ήταν αρχικά Οδηγός-Διαβιβαστής (άλλη μια τυχερή στιγμή της θητείας μου). Φυσικά μετά το ατύχημα ήμουν δίχως ειδικότητα…και έτσι λοιπόν με έκαναν Σκοπευτή – Πυροβολητή Πυροβόλου Μάχης! Ναι..είναι η πιο χάλια και μάχημη ειδικότητα του πυροβολικού και αυτό σημαίνει οτι βασανίστικα στην εκπαίδευση! Πολύ!

Τώρα πια πέρασε ο καιρός στην περίεργη αλλά ταυτόχρονα γοητευτική Σαμοθράκη. Κάθομαι σε ένα internet cafe (το μοναδικό και μάλιστα με χρέωση αστρονομική!) και γράφω εδώ. Έξω γίνεται χαλασμός (έχει δει κανείς “οριζόντια βροχή”;) και περιμένω το απαρχαιωμένο λεωφορείο να με γυρίσει πίσω στο στρατόπεδο.

Το τέλος της θητείας μου με βρίσκει να ξαναλλάζω σώμα, καθώς σε μερικές ημέρες από σήμερα με περιμένει το σώμα Στρατονομίας, ευτυχώς αυτή τη φορά στην περιοχή μου!

Το μόνο σίγουρο μέσα σε όλα αυτά είναι πως όταν δεν έχεις κάπου να πατήσεις (καταλαβαίνετε…) όλα μπορούν να συμβούν!