Αρχικά ξεκινήσαμε με στόχο τη Ναύπακτο. Κάπου στη μέση της διαδρομής έπεσε η ιδέα για αρχαία Ολυμπία και έτσι ξενκίνησε η πορεία…Η διαδρομή μέχρι εκεί είναι υπέροχη! Από τα λίγα μέρη που έχουμε περάσει στα οποία συναντάς τοπία που δεν πίστευες ότι μπορείς να δεις στην Ελλάδα. Βουνά με έλατα, πράσινο παντού, δάση πυκνά με κάθε είδους δέντρα…Στο δρόμο πετύχαμε από βροχή και ήλιο μέχρι και ελαφρά ομίχλη από την υγρασία. Το τοπίο σε κρατούσε συνεχώς σε εγρήγορση, σου έδινε σιγά σιγά το κάτι παραπάνω. Φτάνοντας στο τέλος της διαδρομής (φοβερή η συνδρομή του gps στο να αισθάνεσαι ασφάλεια, αφού σου πρόδιδε κάθε κόλπο και πονηριά του δρόμου από πριν!), δυστυχώς δεν μπορέσαμε να χαρούμε τον αρχαιολογικό χώρο, αφού πετύχαμε μία από τις λίγες ημέρες του έτους που δεν ανοίγει για το κοινό (ποτέ πρωτομαγιά λέγαν οι αρμόδιοι)! Εκεί μείναμε κάπου 2 ώρες αφού η πόλη ήταν γεμάτη με μαγαζάκια γεμάτσα σουβενίρ με κύριο θέμα (τι άλλο;) τους Ολυμπιακούς αγώνες.

Μετά το φαγητό, και με την ώρα ακόμη περίπου 2, ήταν πολύ νωρίς για να επιστρέψουμε. Έτσι λοιπόν αποφασίσαμε να πάμε για έναν καφέ στην Κυπαρρισία! Ξεκινήσαμε λοιπόν…Στο δρόμο περάσαμε από πολλά χωριά τα οποία είδαμε πριν 2 καλοκαίρια να καίγονται και ακούγαμε ολημερίς ρεπορτάζ για την κατάσταση εκεί. Η καταστροφή δεν είχε φανεί ακόμη μέχρι εκείνο το σημείο της διαδρομής. Κάπου στη μέση αυτής όμως άρχισαν τα πρώτα καμμένα…Φτάνοντας στην Κυπαρρισία, ανακαλύψαμε πως ήταν μια πόλη μικρή, χτισμένη η περισσότερη σε μια πλαγιά, με ωραίες πλατείες, όμως αρκετή κίνηση. Αυτό μας άλλαξε τα πλάνα. Ξεκινήσαμε για καφέ στην Τρίπολη! Δεν πέρασαν όμως 5 λεπτά και μια πινακίδα που έγραφε "Καλαμάτα" μας έκανε να αλλάξουμε αστραπιαία γνώμη! Σε 40 λεπτά βρισκόμασταν στο λιμάνι και πίναμε από έναν απολαυστικό καφέ εκεί άρχισαν οι πρώτες ενοχλήσεις απο την κούραση…). Αφού καθίσαμε αρκετά σε έναν τεράστιο καναπέ, πήραμε την δύσκολη απόφαση…θα γυρνούσαμε πίσω, κάνοντας μια διαδρομή κάπου 4 ώρες, ενώ από το πρωί ήμασταν στο αυτοκίνητο…

Ξεκινώντας μας πέρασε από το μυαλό (και ευτυχώς μας έφυγε…) η ιδέα να πηγαίναμε στην Σπάρτη για μια τελευταία βόλτα! Τελικά πήραμε την "ανιούσα" (στον χάρτη τουλάχιστον πηγαίναμε προς τα πάνω!). Έμελε όμως να μην αποχαιρετίσουμε ακόμη την Πελοπόννησο. Ένα τηλεφώνημα μας πληροφόρησε ότι δεν ήμασταν οι μόνοι που είχαμε κάνει αυτή την εκδρομή! Χωρίς να καταλάβουμε πως, μέσα σε περίπου 1 ώρα τρώγαμε σουβλάκια στο χωριό Κρεμύδι κοντά στην Καλαμάτα (πίσω πάλι…) μαζί με συγγενείς! Δεν αναφέρω ονόματα εκτώς κι αν γκρινιάξουν αρκετά! Διανυκτερεύσαμε εκεί, κάτι το οποίο ήταν πραγματικό σωτήριο, καθώς είχαμε ήδη διανύσει μια διαδρομή 770 χλμ μέσα σε 12 ώρες.

Το επόμενο πρωί, ξεκούραστοι πια, πήγαμε για καφέ στην διπλανή Πύλο. Ένα υπέροχο μέρος με κάστρο, καταγάλανα νερά (Ιόνιο…), χτισμένη σε μια πλαγιά που κατέληγε στο λιμάνι. Τουριστικό μέρος, με τα κλασσικά μαγαζάκια που πουλούν αναμνηστικά (κι εδώ!). Στην πλατεία πολύς κόσμος απολάμβανε το όμορφο περιβάλλον σε μια από τις πολλές καφετέριες. Κι εμείς το ίδιο φυσικά!!! Η συνέχεια είχε μεσημεριανό στο σπίτι των συγγενών, καφέ στην αυλή, περιήγηση στα αξιοθέατα της περιοχής και ξεκούραση. Περίπου στις 17:00 ξεκινήσαμε τον δρόμο της επιστροφής…ή μάλλον έτσι λέγαμε…

Η Σπάρτη ήταν στόχος από την προηγούμενη ημέρα και δύσκολα θα την γλύτωνε (Spartiaaaaansss…! – δεν άκουσα Χούα Χούα μετά). Είχαμε πληροφορηθεί για μια δύσκολη διαδρομή ανάμεσα στα στενά του Ταϋγέττου…και έτσι ήταν! Αλλα ήταν πραγματικά υπέροχη διαδρομή! Έχοντας οδηγήσει στις βουνοκορφές της βόρειας Πελοποννήσου, δεν πίστευα ότι σε αυτή την εξόρμηση θα μπορούσα να συναντήσω ξανά κάτι τόσο "χορταστικό"! Στενά δρομάκια, άγριο τοπίο, κανένα ίχνος πολιτισμού για αρκετή ώρα, έλατα, ανθισμένες πλαγιές και χωριουδάκια (όπου τα έβρισκες) θαμένα στο πράσινο και κρεμασμένα στις πλαγίες. Ο δρόμος ήταν κάπως απότομος (χεχε, πάρτε gps!) και ήθελε μεγάλη προσοχή, ειδικά με τις πέτρες που βρίσκονταν παντού λόγω των συχνών κατολισθίσεων.

Δυστυχώς κάποια στιγμή άρχισαν να ξεπροβάλουν κάποια καμμένα δέντρα. Και μετά ακολούθησε η μεγαλύτερη σε έκταση περιοχή που έχω δει ποτέ καμμένη…ήταν κρίμα, μεγάλη αμαρτία αυτό που είχε γίνει. Ξερό τοπίο, χωρίς ούτε ίσχνος πρασίνου, βουνοκορφές με δέντρα ξερά και χωριά που αναρωτιέσαι πως γλυτώσαν. Και το χειρότερο…τι τρόμο μπορεί να ένιωσαν όταν πλησίαζε η φωτιά; Οι περιοχές αυτές είναι πραγματικά απομονωμένες, δεν τις προσεγγίζεις εύκολα…η αίσθηση της μοναξιάς σε μια ανάγκη δεν πρέπει να είναι πολύ ευχάριστη…Είναι ίσως συνήθεια όλο αυτό όμως.

Η μεγάλη έκπληξη ήρθε σε υψόμετρο 1300 μέτρων! Πάνω που νομίζαμε πως ήμασταν μόνοι μας σε μια ερημική περιοχή (είχε ακόμη και χιόνια στις απέναντι πλαγιές!) βρήκαμε έναν ξενώνα με μια καφετέρια. Ζεστός cappuchino, απολαυστικότατος…ηρεμία, μια μικρή βόλτα εκεί γύρω…θα ήθελες να κάτσεις πολλές ώρες…Η νύχτα που πλησίαζε όμως μας έκανα να συντομεύσουμε. Λίγες ακόμη στάσεις για να θαυμάσουμε το ορειβατικό κέντρο, τις προστατευόμενες περιοχές με πουλιά υπό εξαφάνιση και τα ποταμάκια που κοιλούσαν παντού. Το πόδι στο γκάζι καθώς τα παγωτά μας περίμεναν στην κεντρική πλατεία της Σπάρτης!

Ο γυρισμός μας βρήκε εξουθενωμένους, αλλα πραγματικά ευχαριστημένους παρόλη την ταλαιπωρία και τα πολλά χιλιόμετρα. Γυρίσαμε ένα μεγάλο μέρος της Πελοποννήσου σε 2 ημέρες (1 ακόμη για Μονεμβασιά θα ήταν άψογη). Δεν είναι η εκδρομή που κάνεις για να ξεκουραστείς, όμως για φίλους της οδήγησης, των τοπίων και για αυτούς που έχουν παρόμοιες "ανησυχίες" είναι μια υπέροχη πρόταση. Τολμήστε το!

Σαββάτο βράδυ. Η κατάλληλη στιγμή για βόλτα και σινεμά. Στα ταμεία γίνεται "πόλεμος" για να προλάβουν όλοι εισητήρια. Εσύ, έχεις μπεί στην σελίδα του σινεμά, έχεις ψάξει για τις ταινίες που σε ενδιαφέρουν, και μέσω πιστωτικής κάρτας έχεις κλείσει εισητήρια, αφού πρώτα έχεις διαλέξει μέσα από την εφαρμογή αριθμό και θέσεις. Αδιαφορώντας για την κατάσταση στα ταμεία, τις τεράστιες ουρές και τον κόσμο που μιλάει φωναχτά μέσα στη βουή, προσπερνάς και πας στο ειδικό μηχάνημα για ανάληψη εισητηρίων μέσω κάρτας. Βάζεις την κάρτα σου, και εκτυπώνονται τα εισητήρια άμεσα, γρήγορα, ανώδυνα.

Δεν είναι ψέμα, είναι πραγματικότητα. Για μερικούς ίσως ασήμαντη, αλλά προσωπικά το θεωρώ πολύ σπουδαία υπηρεσία. Και μόνο το γεγονός ότι ξέρεις τι ώρα θα δεις ταινία, τι θέσεις έχεις και οτι δεν θα έχεις απρόοπτα (λ.χ. να βρεις μόνο για τις 01:30 και στην 2η σειρά θέσεις), αξίζει τον κόπο. Το κόστος είναι ακριβώς το ίδιο. Πρέπει να έχεις απλά μια πιστωτική. Και στην περίπτωση αυτή μερικές προπληρωμένες είναι ότι πρέπει.

Δυστυχώς όμως βρισκόμαστε στην χώρα με τις πολλές δυσλειτουργίες. Έτσι λοιπόν, προς απογοήτευσή μου, μια μεγάλη και γνωστή αλυσίδα κινημαγράφων, ενώ έχει πολύ ωραίο και εύχρηστο interface και σε βοηθά να βρεις θέσεις και ταινία με άψογο τρόπο, τη στιγμή που πατάς το κουμπί "παραγγελία" εμφανίζει μήνυμα ότι δεν μπορεί να σε εξυπηρετήσει λόγω αυξημένης κίνησης. Για ποιο λόγο; Ποιος έστησε αυτό το σύστημα χωρίς να προβλέψει την αυξημένη κίνηση; Και γιατί Δευτέρα πρωί εμφανίζει το ίδιο μήνυμα; Κανείς δεν θα μου απαντήσει. Κακός προγραμματισμός πιστεύω…

Ευτυχώς υπάρχουν κινηματογράφοι οι οποίοι σε συνεργασία με το γνωστό i-ticket.gr, προσφέρουν την εν λόγο υπηρεσία υποδειγματικά. Ο συγκεκριμένος δικτυακός τόπος σας δίνει τη δυνατότητα να αγοράσετε εισητήρια και για πολλά άλλα συμβεβλημένα θεάματα.

Σήμερα το πρόγραμμα λέει σινεμά!

Θυμηθείτε το 2004 τι ατμόσφαιρα επικρατούσε στην Ελλάδα. Σε ολόκληρη χώρα. Είμασταν όλοι περιέργως χαμένοι μέσα στα τεκτενόμενα στα γήπεδα της Πορτογαλίας. Πολλοί ξεκίνησαν αψηφώντας τα έξοδα ή την πιθανότητα να μην βρουν εισητήριο για να δουν από κοντά αυτό που ένιωθαν ότι γινόταν. Θα μπορούσε κανείς να πει ότι κάτι τέτοιο “υπνωτίζει” τη συνείδησή μας και ξεχνάμε τα αληθινά μας προβλήματα. Αυτό ακριβώς είναι και το καλό που βλέπω…σήμερα χρειαζόμαστε κατιτίς να μας βγάλει από αυτό που καθημερινά ζούμε. Να μας μεταφέρει για λίγο έστω κάπου “μαγικά”.

Σήμερα είχε αγώνα. Champions league. Ο Παναθηναϊκός έκανε μια μεγάλη νίκη. Το σκόρ έγραψε Werder Bremen – Panathinaikos 0-3. Μόνος, με καφέ, σε καφετέρια με άλλους θαμώνες. Το κλίμα ήταν πανηγυρικό καθώς όλοι περιμέναμε μια μεγάλη εμφάνιση. Και έγινε. Οι στιγμές ήταν πραγματικά πολύ ωραίες. Δεν μπορώ να εξηγήσω το γιατί, αλλά για τις 2 αυτές ώρες τα πάντα διαγράφηκαν από το μυαλό μου. Και έχω πολλά…

Να θυμιθώ να μην ξανατραγουδήσω σε καλώδιο…

 Πρόσφατα, βρέθηκε στο "δρόμο" μου και αυτό, που είναι επίσης ωραίο (ο "ύμνος" του debugger).

Bugging you…

Ψάχνοντας θα βρείτε πάρα πολλά παρόμοια και ευχάριστα (αν όχι ξεκαρδιστικά) videάκια στο διαδίκτυο. Μην ξεχάσετε να επισκευθείτε και τον απίθανο Hippo με τις πολλές του χορογραφίες και τα τραγούδια! Επίσης με λίγο ψάξιμο θα βρείτε από χελώνες, σκυλάκια, κοτοπουλάκια, αρκουδάκια, χάμστερ, βατράχια και Άλιεν (παλιό καλό!) μέχρι και τον Super Mario!!!

Κάποιοι δεν έχουν τι να κάνουν νομίζω…καλά κάνουν όμως!

Θυμάμαι ακόμη τα πρώτα παιχνίδια στον υπολογιστή αυτό. Το καλύτερό μου ήταν το “Kick Off 2“, θρυλικό παιχνίδι τότε με πολλούς υποστηρικτές! Εκτός από αυτό, υπήρχαν και πολλά άλλα που μου τραβήξαν την προσοχή, όπως το “The Barbarian“, “Gobliiins“, “Nebulus” και “Lemmings“. A! Και το “Stunt Car Racer“! Απίστευτο για την εποχή του! Πολλά από αυτά μπορείτε να τα βρείτε ακόμη, χάρη στον εξομοιωτή MAME, που σίγουρα όλοι σας θα έχετε ακούσει και ίσως να έχετε 2-3 χιλιάδες παιχνίδια του σε κάποιο CD.

Αργότερα, το ’91 απέκτησα το πρώτο μου “ηλεκτρονικό“. Μέχρι τότε έπαιζα με τους φίλους μου, με Nintendo GameBoy, Nintendo NES και Nintendo SuperNES. Θρυλικά μηχανήματα. Ήταν ένα από αυτά τα “ημιτασιόν” που πουλάνε ακόμη και σήμερα. Είχε σε κασέττες (άλλη εποχή τότε) μαζεμένα πολλά παιχνίδια και μπορούσες να βρείς πάμφθηνα πολλά άλλα! Κάποια στιγμή, ήρθε στα χέρια μου όμως ένα SEGA Master System (χριστουγεννιάτικο δώρο από τη δουλειά του πατέρα μου). Το αντάλλαξα με ένα SEGA Mega Drive. Δεν χρειάζεται να σας περιγράψω τι έκανα μετά το σχολείο, ούτε τι έκανα ολόκληρο το καλοκαίρι για τα επόμενα…αρκετά χρόνια. Πλειάδες παιχνιδιών πέρασαν από τα χέρια μου και ο ύπνος μου μετατράπηκε σε αναγκαίο κακό…

Αναφέρω μερικές από τις “παλιές μου αγάπες”: Super Mario Bross (όλα μα όλα μα όλα…), Sonic The Hedgehog (όλα επίσης!), NBA Live, FIFA Soccer, Street Fighter 2, NBA Jam, Mortal Combat και πολλά άλλα (θέλετε να συνεχίσω;). Τότε, ότι έπιανα στα χέρια μου ήθελα να το τερματίσω. Θυμάμαι πως σημείωνα σε λίστα όλα όσα τερμάτιζα (την έχασα νομίζω).

Όπως καταλαβαίνετε δεν ήμουν μόνος. Πολλά παιδιά της ηλικίας μου (όπως και τώρα, με τη διαφορά οτι ξεκινούν από πολύ μικρότερα το gaming) κάναν το ίδιο. Μαζευόμασταν μάλιστα όλοι μαζί μερικές φορές και παίζαμε εναλλάξ κάποια πίστα Super Mario ή πρωταθλήματα NBA Jam. Στο σχολείο αναλόγως με την κονσόλα που είχαμε ο καθένας χωριζόμασταν σε ομάδες και συζητούσαμε για αυτά. Μερικές φορές ανταλλάσαμε παιχνίδια. Με τον ξάδερφό μου καθόμασταν καθημερινά και παίζαμε στο NES του μέχρι να μας διώξει κάποιος για να μην “χαλάσουμε τα μάτια μας”. Σκηνές και καταστάσεις που θυμάμαι και συγκινούμαι…

Αργότερα όταν μεγάλωσα, έκανα ένα μικρό (και αναγκαστικό) διάλλειμα από όλα αυτά. Ήρθαν οι πανελλήνιες, οι υποχρεώσεις κτλ κτλ. Όταν όμως αυτά τελειώσαν, το κακό επανήλθε. Φοβάμαι πως δεν θα φύγει ποτέ το “μικρόβιο” και ίσως δεν προσπαθήσω ποτέ να το διώξω. Φυσικά δεν προλαβαίνω ακόμα να ασχολούμαι με όλα αυτά, όμως θα σας εκμυστηρευτώ κάτι…μερικά βράδια όταν όλοι κοιμούνται, το PC μου προσφέρει ταξίδια στο χρόνο. Όπως τότε…που ήμουν πιτσιρίκι. Μπορεί να μην έχω κασέττα και χειριστήριο, αλλά η αίσθηση είναι ίδια (ίσως λίγο πιο “άγευστη” αλλά το δέχομαι) και από το πληκτρολόγιό μου!

Super Mario Bross 3. Ίσως το καλύτερο game που βγήκε ποτέ.

Με αφορμή όλα τα παραπάνω, θα ήθελα να αναφέρω πως υπάρχει μια σελίδα με συγκεντρωμένα τα καλύτερα video games όλων των εποχών, χωρισμένα σε κατηγορίες και πηγές. Δείτε την οπωσδήποτε αν είστε “παλιοί” ενώ αν είστε “νέοι” ενημερωθείτε. Τα πιο πολλά καλά δείγματα videogames ανήκουν στο παρελθόν. Κατά κάποιο τρόπο συμφωνώ με τις λίστες αυτές. Προσωπική μου όμως εκτίμηση είναι πως το videogame που αξίζει τον τίτλο είναι αυτό που βλέπετε στο παραπάνω video. Καλό gaming!

Είναι ένα τηλεοπτικό παιχνίδι όπου ξεκινάνε περίπου 100 άτομα και περνούν από 6-7 δοκιμασίες με στόχο να μπούν στο κάστρο του Τακέσι. Οι δοκιμασίες αυτές είναι πολλές φορές αρκετά δύσκολες με αποτέλεσμα να φτάνουν στην τελική δοκιμασία πολύ λίγοι, κάπου 6-7 κάθε φορά. Από τις αγαπημένες μου είναι τα "βραχάκια", ο "ταρζάν", οι "ρόδες", οι "πόρτες", ο "λαβύρινθος" και η "κρεμαστή γέφυρα". Αυτό που σε κάνει να κολάς είναι οι απίστευτες τούμπες, τα χτυπήματα και τα "τέρατα" που τους κάνουν τη ζωή δύσκολη! Συνήθως όποιος χάσει έχει καταλήξει σε κάποιο λασπωμένο βούρκο με το κεφάλι! Είναι κάτι που δεν βλέπεις συχνά!

Τι κερδίζουν; Αυτή είναι η μεγαλύτερη των αποριών. Και αυτό γιατί ένα στα 30 επεισόδια έχει νικητή. Ο νικητής λοιπόν παίρνει μια τιμητική πλακέτα…και ένα εκατομμύριο Γέν (περίπου 6.000€)! Επίσης φαίνεται να κερδίζουν λίγη από τη χαμένη, λόγω της καθημερινότητάς τους, διασκέδαση, καθώς μοιάζει να εκτονώνονται πραγματικά. Προσωπικά πιστεύω οτι χτυπούν αρκετοί από αυτούς όταν παίζουν καθώς δεν είναι σπάνιο να βλέπεις πτώσεις από πολύ ψηλά πάνω σε τοίχους, ή πτώσεις με το κεφάλι να καρφώνεται στη λάσπη κτλ. Γερό σκαρί αυτοί οι Γιαπωνέζοι. Γενικά είναι σαν ένα videogame με κανονικούς παίχτες (έχετε παίξει super mario;)! Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα! Άλλωστε (παράπονο το έχω) κραταέι μόνο μισή ώρα.

Θα το δείτε στο ΣΚΑΪ καθημερινά στις 17:30.  Δείτε στο video παρακάτω απίστευτα αποσπάσματα!

Εδώ μπορείτε να δείτε μερικά ακόμη επεισόδια.

Στο blog αυτό μπορείτε να δείτε φωτογραφίες από διάφορους τύπους οι οποίοι αντιπαραθέτουν μια παιδική τους φωτογραφία με μια πρόσφατη, σε παρόμοια όμως πόζα! Το ονομάζουν "Young Me – Now Me". Έχουν πολύ γέλιο!

Και φυσικά μην ξεχνάτε πως μπορείτε κι εσείς να συμμετάσχετε στο παρόμοιο "κολάζ αναμνήσεων" με τις δικές σας φωτογραφίες εδώ.

Δείτε και το επίσημο trailer της ταινίας.

Η αφίσα της "παράστασης"

Tip: Δεν θα το βρείτε πουθενά, αλλά μπορείτε να κλείσετε τραπέζι με ελάχιστη κατανάλωση 18 euro ανα άτομο (αντί για μπουκάλι).

Ημερομηνία: Παρασκευή 28 Μαρτίου 2008.

Ώρα: 22:00 ακριβώς.

Καλεσμένοι: Όλοι όσοι αποφοίτησαν από το 2ο Ενιαίο Λύκειο Αλίμου το 1998.

10 χρόνια ακριβώς πρίν…φίλοι από τα παλιά…μερικοί ξεχασμένοι ή εντελώς διεγραμένοι από τη μνήμη μου.

Όλα επανήλθαν σχεδόν αμέσως. Θυμηθήκαμε όλοι μαζί πως περνούσαμε τότε, είδαμε φωτογραφίες από την πενταήμερη στη Ρόδο, συζητήσαμε για την ζωή μας, την καριέρα μας (καλό κι αυτό!). Οι περισσότεροι δεν είχαν αλλάξει στο παραμικρό. Μερικοί όμως άλλαξαν, κυρίως προς το καλύτερο. Ένιωσα ξανά 18χρονος. Τότε που η μόνη μου έγνοια ήταν να πάω στο σχολείο και άντε και κανένα φροντιστήριο (αλλά δεν το ήξερα και δεν το αναγνώριζα). Νόμισα για λίγο πως θα πάω για διάβασμα στο σπίτι…

Το κέφι ήταν άφθονο. Το ποτό το ίδιο. Μεταξύ τους ήταν όλοι φιλικοί, ακόμη κι αν δεν μίλησαν ποτέ στο σχολείο. Ήταν μια βραδιά επανένωσης, φιλίας και αναμνήσεων. Ήταν μια υπέροχη βραδιά. Ήταν…σα να μην πέρασε μια μέρα! Εύχομαι να ξαναγίνει σύντομα και είναι εκεί όλοι όσοι για διάφορους λόγους δεν μπόρεσαν να παραστούν.

Στη φωτογραφία οι παρόντες (δυστυχώς βγήκε αργά και κάποιοι είχαν ήδη αποχωρήσει). Πρώτη μούρη δεξιά, εγώ!

Εδώ, η παρέα μου από το δημοτικό! Δεύτερο reunion για εμάς (είχε προηγηθεί ένα το 2004).